TAMILI

தமிழி

விஞ்ஞானப் புனைவு இரவில் ஒரு பயணி – கௌதம சித்தார்த்தன் 

 

(இந்த புகைப்படம் “குளிர்கால இரவில் ஒரு பயணி நட்சத்திரக் கூட்டங்களால் வழிநடத்தப்பட்டால்..” என்கிற இத்தாலிய நாடகத்தில் வரும் ஒரு காட்சி. (புகைப்படம் : Manuela Giusto) இந்த நாடகம் இடாலோ கால்வினோவின் புகழ்பெற்ற நாவலான, “குளிர்கால இரவில் ஒரு பயணி” கதையைத் தழுவி நிகழ்த்தப்பட்ட நாடகம். இதை தற்கால நவீன நாடக இயக்குனர் சில்வியோ பெரோனி இயக்கினார்.  (இந்த நாவலை தமிழில் மொழியாக்கம் செய்திருப்பவர் : சா. தேவதாஸ். வெளியீடு : உன்னதம் பதிப்பகம்)

இந்தப் படைப்பு, இத்தாலிய மொழியில் நான் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் பத்தியின் ஒரு அத்தியாயம். இதை ஒரு creative nonfiction என்று சொல்லலாம். ஆனால், இது, creative nonfiction என்னும் தன்மையிலிருந்து மீறி, ஒரு fiction தன்மை கொண்ட science fiction ஆக மாறியிருக்கிறது என்று இத்தாலிய விமர்சகர் சல்வடோர் மார்ஃபெல்லா பாராட்டுகிறார்.

இந்த படைப்பை, கால்வினோவின்  “குளிர்கால இரவில் ஒரு பயணி” நாவலை வாசித்திருக்கும் வாசகர்கள் மிகவும், கொண்டாட்டத்துடன் எதிர் கொள்வார்கள்.

பிடிக்காதவர்களுக்கு சுருக்கமாக, இடாலோ கால்வினோ எழுதிய “குளிர்கால இரவில் ஒரு பயணி” என்னும் நாவலை வாங்கிச் செல்வதற்காக, புத்தக விற்பனையகத்திற்கு ஒரு வாசகன் வருவான். அப்பொழுது லுட்மில்லா என்கிற வாசகியும் அதே நாவலை வாங்குவதற்காக அங்கு வருவாள். அந்த நாவல் வினோதமான சம்பவங்களை எல்லாம் ஏற்படுத்தும். அந்த வினோதமான பின்நவீனத்துவக் கூறுகளில் இருவரும் இணைந்து பயணம் செய்வார்கள். அந்த எல்லையற்ற பயணத்தின் பின்நவீனத்துவ தரிசனமே அந்த நாவல்.)

************

விஞ்ஞானப் புனைவு இரவில் ஒரு பயணி
– கௌதம சித்தார்த்தன் 

காலப்பயண அரசியல் என்னும் எனது நூல், இத்தாலிய  மொழியில் (இத்தாலிய மொழியாக்கம் : டேவிட் மனா) வெளிவந்ததும், முதன்முதலில் அதை இத்தாலிய வாசகர்களுக்கு சிறப்பாக அறிமுகப்படுத்தியவர் டொமினிகோ அட்டியன்ஸ்.  அவரது அறிமுகத்திற்குப் பிறகு பரவலான கவனம் பெற்றது நூல். அதே வீச்சில் தற்கால விஞ்ஞானப்புனைவு எழுத்தாளர் வின்சென்ஸோ பரோன் லுமேகா எழுதிய சிறந்த விமர்சனக் கட்டுரை இத்தாலிய வாசகர்களிடையே பெரும் பரபரப்பு ஏற்படுத்தியது. அதைத்தொடர்ந்து விமர்சகர்களான, ஃபேப்ரிஜியோ போர்கியோ, மாசிமோ லூசியானி எனச் சூடு பிடித்தது. அதிலும் முக்கியமானது, இத்தாலியின் முக்கியமான விஞ்ஞானப் புனைவு விமர்சகராகப் போற்றப்படும், கார்மைன் ட்ரேன்னி யின் விமர்சனம் இந்த நூலை உச்சத்துக்கு கொண்டு போனது.

இந்தப் பரபரப்பில், ஸ்பானிஷிலிருந்து என் மெயிலுக்கு பல கடிதங்கள் வந்து கொண்டே இருந்தன. அதில் முக்கியமான கடிதம் ராபர்டோ பவுரா உடையது. : “கட்டுரையின் பார்வை தனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது என்றும், இந்த கட்டுரையை ஏன் அதற்குள் நூலாக வெளியிட்டீர்கள்? ஐரோப்பிய ஆங்கிலப்பத்திரிகைகளில் ஏதாவது ஒன்றில் இது வெளிவந்திருந்தால் சர்வதேச அளவில் பெருமளவில் ரீச் ஆகியிருக்கும்..” என்றும் தெரிவித்திருந்தார். மேலும், இந்த நூலில் ஆங்கிலத்தில் உள்ள  ரே பிராட்பரி, ஆல்ஃபிரட் பெஸ்டர் கதைகளை இத்தாலியில் மொழியாக்கம் செய்து இத்தாலியில் உள்ள ஒரு பதிப்பக வாயிலாக பிரெஷ் ஆக மீண்டும் வெளியிடுங்கள் என்று ஆலோசனை தெரிவித்துள்ளார். அவருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி!

இவ்வளவு பீடிகை எதற்கு போடுகிறேன் என்றால், அந்தச் சமயத்தில் எனக்கு வந்த ஒரு கடிதம் பற்றி விரிவாக சொல்வதற்குத்தான்!

ஆம், அது ஒரு வினோதமான மெயில்!  அனுப்பியவர் குறித்து எந்த தடயமும் இல்லாமல் என் மெயிலுக்கு வந்திருந்தது! அப்படியெல்லாம் வருமா? பெரும் ஆச்சரியத்துடனும் ஆர்வத்துடனும் அந்த மெயிலைப்  படித்தேன்!

என்ன சொன்னேன், படித்தேன் என்றா? தப்பு. அந்த மெயில் வினோதமான மொழியில் எழுதப்பட்டிருந்தது. என் உடலெங்கும் உத்வேகமும் பரபரப்பும், பதட்டமும் ஓடிக் களிக்க அது என்ன மொழி என்று கூகுளின் உதவியை நாடினால், திகைக்கிறது கூகுள் !
வினோதமான குறியீடுகளால் எழுதப்பட்டிருந்த அதன் சுழியங்களில் குழம்பிப் போனேன்!

ஒருவேளை, தற்காலத்தில் புகழ் பெற்று வரும் விஞ்ஞானப் புனைவு நாவலாசிரியரான லாரன்ஸ் சோகன் தனது நாவல்களில் கட்டமைக்கும்  klingons என்னும் மொழியாக இருக்குமோ,  Klingonist என்று போற்றப்படும் லாரன்ஸ் சோகன் – இடம்தான் விசாரிக்கவேண்டும். (அவர், முகநூல் நண்பர்களுக்கு klingons மொழியில் எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி பிறந்தநாள் வாழ்த்து சொல்வது, போரடிக்கிறது. எல்லையற்ற மொழிவிளையாட்டின்  லாவகத்துடன் விதவிதமான குறியீடுகளில் வாழ்த்து தெரிவித்தலே தேர்ந்த கலைஞனின் சவால் என்பதை அவரிடம் சொல்ல வேண்டும்!)

மீண்டும் அந்த அனாமதேய மெயிலுக்குத் திரும்புவோம்:

நுட்பமாக அந்த மெயிலை ஆராய்ந்தேன். ஒரு labyrinth போல சுழித்து சுழித்து ஓடும் அந்தக் குறியீட்டுச் சுழியங்களில் மெதுவாக என் காலடிகளை ஊன்றி நடக்க நடக்க உடலெங்கும் ஒரு தீயின் தகிப்பு பற்றிப் படர்ந்து, பெரும் ஆரவாரத்துடன் உள்ளோடித் திறக்கின்றன கதவுகள்!

*********

1990 களில்  If on a winter’s night a traveller – யை படித்துவிட்டு இடாலோ கால்வினோ மீது பைத்தியம் பிடித்து அலைந்தேன். அவருடைய எழுத்துக்களை தேடித் தேடிப் படித்தேன்.  winter’s night  traveller – யை   உருப்போடும் அளவுக்கு பைத்தியமானேன். ஒரு கட்டத்தில் அந்தப் பித்தம் திசை மாறி லுட்மில்லாவைத் தேடி அலைந்தேன். எங்கள் நாட்டின் தெருக்களில் லுட்மில்லாவைப் போன்ற ஒரு இலக்கிய வாசகி கிடைக்க மாட்டாளா என்று அலைந்து திரிந்தேன்!

எங்கள் தமிழ் நவீன இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கு 7 பேரிலிருந்து 12 பேர் கலந்து கொள்வார்கள். அத்தனைபேரும் ஆண்கள்! எளிய நவீன தமிழ் இலக்கியப் புத்தக கடைகளில் இலக்கியப் பகுதி வெறிச்சோடிக் கிடக்கும். மூன்றாந்தர பல்ப் நூல்கள் பகுதிதான் கூட்டமாக இருக்கும். எனக்கு லுட்மில்லாதான் வேண்டுமேயொழிய, மன்றோக்கள் அல்ல.

மனம் வெறுத்துப்போனாலும் தேடல் மட்டும் நின்றபாடில்லை. தீராத தேடலில் அலைந்து திரிந்த ஒருநாள், ஆங்கில நூல்கள் விற்பனையகத்தில், கால்வினோவின், Under the Jaguar Sun நூலை எடுத்து புரட்டிக்கொண்டிருந்தேன். எனக்கு எதிரில்  If on a winter’s night a traveller  நூலை கையில் வைத்தபடி லுட்மில்லா. ஆம், நான் காலங்காலமாய்த் தேடிய லுட்மில்லா!

ஒரு கணம் என் சகல இயக்கங்களும் ஸ்தம்பித்து நிற்க, அவள் கண்களும் என் கண்களும் ஒரே நேர்கோட்டுப் பார்வையில் சந்திக்க, “அண்ணலும் நோக்கினாள் அவளும் நோக்கினாள்”  என்னும் எங்கள் இதிகாச வரி அங்கு உயிர் பெற்றது. அந்த இடம்  Jaguar Sun – ன் ஒளியில் பளீரெனப் பற்றிப் படர்ந்தது!

அவள் புன்முறுவலுடன் அடுத்த வரிசைக்கு நகர, என் ரத்தஓட்டம் துரிதகதியில் இயங்கியது. அவளிடம் எப்படிப் பேச்சை ஆரம்பிப்பது என்ற பதட்டத்தில் அவளைப் பின்தொடர, அவள் சட்டென நின்று திரும்பி என்னை நோக்க, ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சியின் சிறகசைப்போடு அசைந்து கொடுத்தன அவளது இமைகள். அலட்சியமாக வகிடு எடுத்துச் சீவியிருந்ததில், இடதுஓர நெற்றியில் அசைந்தாடிக் கொண்டிருந்த முடியின் ஒரு சுருள் கற்றை அசைய,  பூமிப்பந்து 360 டிகிரியில் சுழன்றது.

வெளியே இருந்த ஒரு தேநீர்க்கடையில் தேநீர் பருகியபடி பரஸ்பரம் அறிமுகமாகிக் கொண்டோம். அவளது பூர்விகம் நான் எதிர்பார்த்தது போலவே இத்தாலி! தமிழ்நாட்டுச் சிற்பங்களைக் காணும் நோக்கில் வந்திருப்பதாகத் தெரிவித்தாள்!  அவளுக்கு தமிழ் தெரியாது. எனக்கு இத்தாலி தெரியாது.  என் ஓட்டை இங்கிலீஷில் நான் தடுமாற, அவள் யூகமாய் புரிந்து கொண்டு ரசிக்க,  அக்கணம், எங்கள் தமிழ்நாட்டு “மொழிவாரி அரசியலை”  அவ்வளவு வெறுத்தேன்!

அவள், தனது பெயரை ஏதோ சொல்ல, நான், அதை கவனிக்காமல், “உங்களை லுட்மில்லா என்று அழைக்கலாமா?” என்றேன்.

அவள் என் முகத்தையே உறுத்துப் பார்த்தவள், புன்முறுவலுடன் தலையை அசைத்தாள்.

தான் ஒரு linguistics student என்றும் அழிந்து கொண்டிருக்கும் மொழிகள் சம்பந்தமாக ஆய்வு செய்து கொண்டிருப்பதாகவும் சொன்னாள். இது போதாதா? “நான் அப்படியான சில மொழிக்கூறுகளை அறிவேன்” என்றேன். அவள் வாதுமை நிறம் கொண்ட தனது விழிகளை ஆர்வத்துடன் எனது விழிகளில் கலந்தாள்.

அக்கணத்தில், நான் இத்தாலியின்  Colosseum  -ன் சுற்றுச் சுவர்களின் எதிரே விரிந்துள்ள பசும் புல் விரிப்பின் ஓரத்தில் ஒரு சிமெண்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்து, எனது கிதாரை எடுத்து, மீட்ட ஆரம்பிக்கிறேன்!  Thunderstruck notes! வேகம் கூடிக் கூடி கிதார் கம்பிகள் அதிர்கின்றன. எங்கள் செம்மொழி மரபான சங்க இலக்கியத்தின் காதல் செல்வமான  “யாயும் ஞாயும் யாராகியரோ..” என்னும் குறுந்தொகைப்பாடலை Colosseum -ன் தொன்மையான சுவர்களில் அதிர விடுகிறேன். எனது விரல்கள் ஜி கம்பியை சுண்டும் பேரதிர்வு அந்த நிலமெங்கும் அலையோட,  இசையைப்  பிளந்துகொண்டு வருகிறாள் லுட்மில்லா! ஜி கம்பி அறுந்து என் விரல்களெங்கும் ரத்தம் வழிய, இசை மீட்டும் என் கரம் பற்றி ரத்தம் வழியும் எனது விரலை எடுத்து தனது இதழ்களால் கவ்விச் சுவைத்து அவள் முத்தமிட்டபொழுது, நான் சொன்னேன்..

“லுட்மில்லா, ஐ லவ் யூ”

திடுமென ஒலித்த மின்சார ரயிலின் ஹார்ன் சத்தம் தமிழ்நாட்டுக்கு இழுத்து வந்தது.

காலியான தேநீர்க் கோப்பையை நகர்த்தி விட்டு புறப்படுவதற்கு ஆயத்தமானாள் லுட்மில்லா. எனக்குள் பெரும் பதட்டம் தொற்றிக் கொண்டது. “நாம் ஏன் தொலைபேசி எண்களை பரிமாறிக் கொள்ளக்கூடாது?” என்றேன். (“வாசகரே, சலசலக்கும் நச்சுப் பாம்பைப் போல அவளைச் சுற்றி வந்து நீங்கள் குறிவைத்தது இதற்குத்தானே ” என்கிறான் கால்வினோ.)

“உங்களை மீண்டும் எப்படிச் சந்திப்பது? உங்களது தொடர்பு எண் கிடைக்குமா?” அப்போது, உங்களது மொழிக் கூறுகள் சம்பந்தமான ஆய்வுக்கு என்னால் உங்களுக்கு உதவ முடியும் ” என்றேன்.

“நான் இங்கு சுற்றுலா பயணியாக வந்திருப்பதால், தொடர்பு எண் இல்லை. உங்களது எண் தாருங்கள்.. நான் தொடர்பு கொள்கிறேன்” என்றாள்.  எண் வாங்கியதும் சட்டென விடைபெற்றுக் கொண்டு அந்த வழியாக வந்த ஒரு ஆட்டோவை நிறுத்தி ஏறிப் போய்விட்டாள்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் இருப்புக் கொள்ளவில்லை. அவளது தொலைபேசி அழைப்புக்காக காத்திருந்தேன். அடுத்தநாளே அவளிடமிருந்து அழைப்பு! மாலை மூன்று மணிக்கு எக்மோர் மியூசியத்தில் சந்திக்கலாம் என.  எனக்குள் மகிழ்ச்சி பீறிட்டடித்தது!
இப்பொழுது வேறொரு பதட்டம் சேர்ந்து கொண்டது. அவள் ஏதோ மொழி ஆராய்ச்சி குறித்து பேசினாளே.. அது சம்பந்தமாக அவளிடம் மிக முக்கியமான சில தரவுகளை எடுத்துக் கொடுத்து இம்ப்ரெஸ் செய்து நட்பை விடாமல் தொடர்பிலேயே வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற நினைப்புடன் தீவிரமான யோசனைத்தேடலில் ஆழ்ந்தேன்.  இதுவரை அவள் கேள்விப்படாத மிகவும் புதுமையான விஷயமாக இருக்க வேண்டும்.

அந்த யோசனையில் கண் சிமிட்டியது  பிரியன் ஆல்டிஸ்  – ன் Confluence கதை.

இதில் வருகின்ற கதை சொல்லும் வடிவம் கதை வடிவமாக இல்லாமல்,  ஒரு புதிய மொழி சம்பந்தமான வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தம் தரக்கூடிய  அகராதி வடிவத்தில் இருக்கும். அதாவது, வேற்று கிரகம் ஒன்றின் மொழி அகராதியிலிருந்து ஒரு பக்கத்தை முன்வைக்கிறார் ஆல்டிஸ். அந்த ஒரு பக்கத்தைக் கொண்டே  அந்த கிரகத்தின் வாழ்வியலைத் தரிசனம் கொள்ளலாம். முற்றிலும் புதிய மொழி சார்ந்த, கலை,கலாச்சாரம், அரசியல், சமூகம்… அந்த மண்ணின் வெதுவெதுப்பு,  மனித வாழ்வின் இருப்பு.. என அந்த அகராதியின் சொற்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் அபாரமான கதைப்பிரதி!

அப்படி ஒரு அபாரமான  விஷயத்தைப் பிடிக்க வேண்டும்.

என் மண்டையெங்கும் ஓடிக்களித்த என்ன ஓட்டங்களில் சரேலென மின்னலாய் இடைவெட்டியது  ஒரு ராக ஆலாபனை!

*******

கழுதையின் மீது அழுக்குத் துணிகளை ஏற்றிக்கொண்டு வரும் என் பால்ய வயதுத் தோழன் மாகாளியின் ராக ஆலாபனை அது!

ஆம், எங்கள் நாட்டில் அழுக்குத் துணிகளை துவைத்து சுத்தம் செய்வதற்கு “வண்ணார்” என்று ஒரு சமூகம் உள்ளது. தற்காலத்தில் “சலவையாளர்கள்” எனப்படும் இவர்களை, “நாட்டு மக்களின் அழுக்கு ஆடைகளை துவைத்து சுத்தம் செய்து தருவது இவர்களது சாதியின் குலத்தொழில்” என்று மதக் கோட்பாடுகளான நான்கு வர்ணபேதங்களை முன்வைத்து காலங்காலமாக பிரித்து வைத்திருக்கும் மிக கேவலமான நடைமுறை எங்கள் நாட்டில் உண்டு. சாதி முறைமைகள்தான் இங்கு பிரதான பங்கு வகிக்கின்றன.
அந்தச் சமூகத்தினர் இன்றளவிலும் கிராமங்களில் சொற்பகூலிக்காக, அழுக்குத் துணிகளை வெளுத்துக் கொடுக்கும் வேலையை செய்து வருகிறார்கள்.

அந்த சமூகத்து மக்களிடம் ஒரு அபூர்வமான மொழியியல் பார்வை இருக்கிறது. ஊர் மக்களின் ஆடைகளை ஒட்டுமொத்தமாகத் துவைத்து, இன்னார் இன்னார் ஆடைகள் என்று வகை பிரித்து எடுப்பதற்காக, அவர்கள் பல்வேறு விதமான குறியீடுகளை ஆடைகளின் உள்புறத்தில் சிறியளவில் அடையாளமிடுகிறார்கள். இந்தக் குறிகள் “வண்ணாங்குறிகள்” என்று அழைக்கப்படுகிறது.  இந்தக் குறியீடுகளுக்கு என்ன தன்மை, அதன் உருவாக்கத்தின் பின்னணி என்ன என்றெல்லாம் இவை குறித்து ஒரு நீண்ட ஆய்வே செய்யலாம். இந்தக் குறியீடுகளில் ஒரு புதிய மொழியியல் பார்வையும், ஒரு புதிய குறியீட்டியல் தன்மையும் 2000 வருடங்களாக மறைந்து கிடக்கிறது.

எனக்கு சின்ன வயதிலிருந்தே “ஒளிந்து விளையாடும் விளையாட்டு” மிகவும் பிடித்தமானது. என் ஒளி விளையாட்டின் தோழன் இந்தச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாகாளி !

ஒளி விளையாட்டில், கண்ணாம்பூச்சியாய் அகல விரித்து வைத்திருக்கும் என் கைகளில், பாட்டுப் பாடியபடி, ஒரு வினோதமான குறியை எழுதுவான் மாகாளி.

*கண்ணாம் கண்ணாம் பூச்சி
கோட்டிலே மறையுது கோழி
ஏட்டிலே மறையுது ஏழி
ஓடிப்போயி  தேடிப்போயி
ஒளிஞ்சிருப்பதை புடிச்சி வா

அவன் பாடப்பாட சக விளையாட்டு தோழர்கள் ஓடிப்போய் ஒளிந்து கொள்வார்கள்! பாட்டை முடித்ததும் அவன் எழுதிய குறிக்கேற்ப நான் தேடிப்போய் ஒளிந்திருப்பவர்களைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.

அப்படியான ஒரு ஒளிவிளையாட்டு நாளில்,

ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் தோழர்களை தேடித் தேடிச் சலித்துப் போனேன்.  இண்டு இடுக்குகளில் நுழைந்து இறங்கியதில் அரை வட்டமாய் எதிர்ப்பட்டது ஒரு குறுகியவழி. ஒருக்களித்துச் சரிந்த அதன் இடதுபக்கம் நுழைந்து வலப்புறமாய்த் திரும்பி, அந்தப் பகுதியின் கடைக்கோடியில் ஒருக்களித்து மூடியிருந்த கதவின் வழியே தூவானமாய்ச் சிதறிய ஒளியை நோக்கி மெதுவாய் நடந்து, கதவைத் திறந்தேன், கிறீச்சிட்டு எழும்பிய ஒலியில் வௌவால்கள் படபடத்தெழும்பி இருளில் மோதி விழுந்தன. புழுக்கை வாசனை குபீரென்று கவ்வ, அலங்கோலமாய் சரிந்து கிடக்கும் பாழடைந்த அறையில் நின்று கொண்டிருந்த உருவத்தின் மீது ஒரே தாவாகத் தாவிப் பிடித்தேன். அந்த உருவம் அப்படியே சேர்த்து என்னைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டது. முகத்தில் குபீரென வீசியது மல்லிகை வாசனை. என்னைக் கட்டிப் பிடித்திருந்தவள் ஒளிவிளையாட்டுத் தோழி மல்லி! ஓரிரு நிமிஷங்களுக்கு எனக்கு ஏதுவுமே புரியவில்லை.  “பயந்துட்டியா?’ என்று கிசுகிசுத்தவாறே எனது உடலெங்கும் அளைந்தாள். முகத்தை என் முகத்தோடு சேர்த்து அழுந்தியதில் கமழ்ந்த ஈரம் கிறக்கத்திலாழ்த்தியது.

நான் திக் பிரமையுடன் நின்றிருக்க, அவள் எனது உடலெங்கும் புதுவிதமான விளையாட்டை விளையாடினாள். மல்லிகைப் பூவின் வாசனையும், குளத்துத் துறையில் அலர்ந்திருந்த தாழம் பட்டைகளின் நறுமணமும் பாழடைந்த அறையின் புழுக்கை வாசனையும் கலந்து கலந்து நானும் அவளும் பல்வேறு குறிகளாக மாறி ஒரு புதுமையான விளையாட்டை விளையாட ஆரம்பித்தோம்.

திடீரென ஒருநாள் மல்லி விளையாட்டுக்கு வரவில்லை. வேறு ஊருக்கு புலம் பெயர்ந்துவிட்டார்கள் என்ற தகவலில், அதிர்ந்து போனேன்.

அவளை மீண்டும் அடைவதற்கான ஒரே வழியாக அந்தக் கிளை பிரிந்தோடும் குறிகளின் குறுக்குவெட்டுக் கோடுகளைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்! என் உயிர் இயக்கமே அதில்தான் பதுங்கியிருக்கிறதென்பது போல கோடுகளுக்கு மேல் வைத்த குத்துப் புள்ளிகளும், கோடுகளுக்குக் கீழான குத்துப்புள்ளிகளும் கண்சிமிட்டின.

நானும் மாகாளியும், பள்ளி விடுமுறை நாட்களில், அவனது பெற்றோர் ஆடைகளை துவைத்துக் காயப்போட்டிருக்கும் இடத்திற்குப் போய்  துணிகளை அடையாளக் குறி பார்த்து இனவாரியாகப் பிரித்து அடுக்கும் வேலையை எல்லையற்ற உற்சாகத்துடன் செய்வோம். என் பிரியமான ஒளி விளையாட்டின் சாகசம் நிரம்பிய தேடுகையில் விரியும் வினோதப் பரப்பு. ஆடைகளின் நீல வண்ணக் குறிகளில், இனம் பிரியும் பயணம்  என் உடம்பெங்கும் சூட்டைக் கிளப்பி விட்டதில் கிளைவெட்டி வெட்டிச் சுழல்கின்றன வண்ணாங்குறிகள். குறியீடுகளில் அடைபட்ட ஜனங்களின் துணிகளைப் பிரித்தெடுக்கும் புதிர் விளையாட்டின் சிக்கலான முடிச்சுக்கள் அவிழும் கணங்களில் பீறிடுகின்ற பரவச நிலையை உணரும் போதெல்லாம், பழுப்பு மணம் வீசும் புதிர்வழிச் சுழல்வுகளுக்குள் மல்லியைச் சந்திப்பேன்.
பைத்தியம் பிடித்தவன் போல அந்தக் குறியீடுகளில் அலைந்தேன்.

மாகாளியின் அப்பா  ஒவ்வொரு குறியாக இனம் பிரித்துச் சொல்ல ஆரம்பித்தார். பிரியும் ஒவ்வொரு கோட்டுக்கும் அர்த்தம் சொல்லி மனித முகங்களை – முகங்களுக்குப் பின்னே திரைந்திருக்கும் படிமங்களை – இனங்காட்டினார். புதிர் மொழியாய் உருக்கொள்ளும் அந்த அபூர்வதரிசனம், அற்புதங்கள் நிரம்பிய ஒரு கிரகத்தை எனக்குள் உருவாக்கியது. அதன் புதிர் விளையாட்டின் சவால்களை எதிர்கொள்வதே எனது வாழ்வு ரகசியமென உள்முகமாய் சுழன்றிழுத்துக் கொண்டது அந்த கிரகத்தின் வினோத வெளி.

குறுக்கு வெட்டுக் கோடுகளாய்ச் சுழன்றோடும் குறிகளின் விட்டங்களிலும் சதுரங்களிலும் கால்கள் பதியப் பதிய நடந்து திரிந்தேன். மனித இனத்தின் பாரம்பரியமும் கலாச்சாரமும் குறிக்கோடுகளின் நெளிப்பரப்பில் சுருள்கின்ற அபூர்வ சுழற்சியை, அவர் கோடி காட்டிய கணங்களில் எனது கண் குவடுகள் கிழிபட்டன. ஒரு புத்தம் புதிய மொழியுடன் புதியதொரு கிரகத்தில் நானும் மல்லியும் ஒளிவிளையாட்டு விளையாடித் திரிந்தோம்!

ஆனால், காலஓட்டம் என்னை வேரோடு கிள்ளியெடுத்து வேறொரு யதார்த்தத்திற்கு வீசியது  என் Fantasyயும் ஒளிவிளையாட்டும், மொழிக் குறியீடுகளும், மல்லியும் நெடுந்தூரம் போய்விட்டார்கள். புதிய கிரகத்தில் பாடப்பட்ட குறியீட்டுப்  பாடல்களையும், மல்லியின் நினைவுகளையும் முடிவுறாத ஒளிவிளையாட்டையும் மறந்திருந்த என்னை, மீண்டும் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும் வழியை அமைத்துத் தந்தவன் இடாலோ கால்வினோ.

The Castle of Crossed Destinies நாவலில் டேரட் கார்டு மூலமாக ஒரு புதிய மொழியை உருவாக்கி உரையாடும் சாத்தியத்தை நிகழ்த்தியிருப்பான் கால்வினோ.

நான் என்  குறியீட்டு மொழியை தரிசிக்க என்னை அழைத்துச் செல்லும் மானசீகப் பயணம் அது. மாகாளியின் அப்பா கிழித்த என் கண் குவடுகள் எகிப்திய Eye of Horus ஆக மாறுகின்றன. கைகளில் அவிழ்கின்றன குறியீடுகள். டேரட் கார்டுகளாக, முத்தேழ் என்னும் குறி சொல்லும் கற்களாக, Aztec sun stone ஆக,  Yoruba Opon Ifá ஆக அலையோடி வருகிறாள் மல்லி என்னும் லுட்மில்லா!

*******

லுட்மில்லாவிடம் இந்தக் குறியீடுகள் குறித்தும் இதற்குள் பொதிந்து கிடைக்கும் மொழியியற் கூறுகள் குறித்தும் பேசியவுடன் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்டவளாய் பாய்ந்து கட்டிப் பிடித்து முத்தம் தந்தாள். கடவுளே.. எதிர்பாராத அதிர்ச்சியில் திகைத்து பரவசப்பட்டுப் போனேன்.

இந்த முத்தம் Santiago Ramón y Cajal சொல்லும் “protoplasmic kisses” க்கு சற்றும் சளைத்ததல்ல !

அடுத்த சில வாரங்களில் வண்ணார் மொழியில் வருகிற வினோதமான குறியீடுகளை வைத்து இருவரும் ஏறக்குறைய ஒரு மொழியை உருவாக்க ஆரம்பித்தோம். முத்தங்கள் கூடிக்கொண்டே இருந்தன. எங்கள் நாட்டின் இண்டீரியரான கிராமங்களுக்குப் பயணம் போய் அங்குள்ள வண்ணார் பெருமக்களிடம் கலந்து உறவாடினோம். லுட்மில்லா குறிப்புகளாக எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு கட்டத்தில் அந்தமொழியில் பேச ஆரம்பித்தோம். ஆரம்பத்தில் வேடிக்கையாகவும், தட்டுத்ததடுமாறியபடியும் இருந்தாலும், அடுத்த ஒரு மாதத்தில் சரளமாக உரையாட ஆரம்பித்தோம். முத்தங்கள் எல்லை மீறின.

அப்பொழுது ஒரு விஷயத்தை அவதானித்தேன். லுட்மில்லாவின் இதழ்கள் என் அதரங்களைக் கவ்வும்போது, சுவைக்கும் பொழுதும் அதில் ஏதோ ஒரு நெருடல் இருப்பதை உணர்ந்தேன். ஆனால், இன்னதுதான் என்று தெளிவாகப் புரியவில்லை. மேலும் ஒரு வினோதம் நடந்தது :  Enrico Fermi யின் நூலைப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். நான் வியப்புடன் Fermi எல்லாம் பிடிக்குமா? என்றேன். அவள் முகம் பளீரெனச் சிவந்துபோனது.  “Fermi யைப்பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா? Fermi paradox பற்றி தெரிந்து கொள்ள மிகவும் ஆவலாக உள்ளேன்.”என்றாள். “மேலோட்டமாகத்தான் அறிவேன்.. எனக்கு அதில் பெரிதாக ஆர்வம் இல்லை..” என்று விலகி வந்து விட்டேன்.

ஒருநாள், எங்கள் நாட்டின் அழிந்து போன நகரமான தனுஷ்கோடிக்குப் போயிருந்தோம். மிகக் கோரமான புயலால் மண்ணில் புதைந்து சிதிலமாகிப்போன தனுஷ்கோடியின் கடற்கரை மணலில் கால்கள் பதியப்பதிய நடந்தோம்.

“எங்கள் நாட்டின் Herculaneum – த்தில் இருப்பதுபோல் உணர்கிறேன்” என்றவாறு என் தோளில் முயங்கிச் சாய்ந்தாள். அவளது மார்புப் பகுதி என் விலாவில் அழுந்த, அதன் sister city யான Pompeii – ன் மண் வாசனையும் வீசுகிறது என்று இறுக்கி அணைத்தபடி கவிதை பாடினேன்.

இருவருக்குள்ளும் எழுந்த எரிமலைச் சீற்றத்தால் எங்கள் அறைக்கு விரைந்தோம். பதற்றத்துடன் அவரவர் ஆடைகளைக் கழற்றினோம். அவளது மதர்த்த மார்புகள்  திமிறியெழுந்தன. அவள் மேல் பாய்ந்து இதழ்களைப் பற்றிக் கவ்விச் சுவைத்தேன். அப்பொழுது மீண்டும் அந்த அதிர்ச்சி தாக்கியது.  அவளது இதழ்களைக் கவ்விச் சுவைத்த ருசி, மானுட உடலின் ருசியாக இல்லை,  எனக்குள் சிலீரென அச்சம் பாய்ந்தது. மெல்ல கீழிறங்கி அவளது மார்பில் முகம் புதைத்தேன், ஏதோ ஒன்று அமானுஷ்யமாக  இருப்பது போல் பட்டது. கடவுளே, அவளது இரு மார்பகங்களில் இடது மார்பகத்தில் nipple இல்லாமல் மொழுமொழுவென்று இருந்தது.

தலைகிர்ரென்று சுழல, முழுமையாக நோட்டம் விட்டேன். மதர்த்த மார்புகள்!  “காயமே இது பொய்யடா காற்றடைத்த பையடா ” என்று எங்கள் பட்டினத்தாரின் பாடல்வரிகள் எனக்குள் சுழன்றன.

சட்டென எழுந்து அறையை விட்டு வெளியேறினேன். விபரீதமான எண்ண ஓட்டங்களில் உழன்றபடி தனுஷ்கோடியின் சிதிலங்களுக்கிடையில் அலைந்தேன். செய்வதறியாத நடையில் கால்கள் சலித்தோய்ந்து உடலெங்கும் பயத்தின் இறுக்கத்தில் மெதுவாக அறைக்குத் திரும்பினேன்.

அவளைக் காணவில்லை. என்னுடைய பயணப்பை மாத்திரம் அறையில் இருந்தது. அவளுடைய பொருட்கள் எதுவும் இல்லை. படுக்கையின் மீது ஒரு கடிதம் குறியீட்டு எழுத்துக்களில் படபடத்துக் கொண்டிருந்தது.

“உங்கள் புதிய மொழி உருவாக்கத்திற்கு மிகவும் நன்றி. நான் விடைபெறுகிறேன். காலப்பயணங்கள் சாத்தியமாகும் என்றாவது ஒருகாலத்தில், நாம் சந்திப்போம். என் அன்பளிப்பாக Enrico Fermi யின் நூலை தந்துவிட்டுப் போகிறேன். மற்றும்,  உங்களுக்குப் பிடித்தமான பெயரிலேயே கையெழுத்திடுகிறேன் – லுட்மில்லா.”

**********

அதன்பிறகு பைத்தியம்  பிடித்தவன் போல அந்தக் குறியீடுகளில் அலைந்தேன். Fermiயின் நூல் ஒரு நீண்ட பயணத்திற்கு என்னை அழைத்தது. அதன் நீட்சியில், Albert Einstein, Fermi paradox, extraterrestrial life, Civilizations on other planets, Science Fiction, Stephen Hawking, Time travel… என்றெல்லாம் கலவையான பயணத்தில், இன்று உங்கள் முன் column எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

அந்த அனாமதேய மெயிலின் வினோதமான குறியீடுகளில் இறுதியாக கையெழுத்திட்டிருக்கும் சுழிப்பிகளில் சுழலும் பெயரை எப்படி மறப்பேன்!

இப்படியெல்லாம் உண்மையில் நடந்ததா, அல்லது புருடா விடுகிறேனா என்பதை “லுட்மில்லா” ஏதாவது ஒரு காலத்தில் வந்து சொல்வாள் என்று மனப்பூர்வமாக நம்புகிறேன்!

*****************

குறிப்புகள் : 

1. “அண்ணலும் நோக்கினாள் அவளும் நோக்கினாள்” – இந்தியாவின் இதிகாசமான ராமாயணம் – த்தில் கதை நாயகனும் நாயகியும் முதன் முதலாக சந்தித்துக் கொள்ளும் போது வரும் புகழ்பெற்ற வாக்கியம்.

2.  “யாயும் ஞாயும் யாராகியரோ..” –  தமிழ் மொழியின் தொன்மையான சங்க இலக்கிய நூலான குறுந்தொகை நூலில் வரும் பாடல் இது.  நீ யாரோ நான் யாரோ, நீ எந்த நாடோ, நான் எந்த நாடோ, எல்லா பேதங்களையும் களைந்து  இன்று அன்புடைய நெஞ்சங்களாய் ஒன்று சேர்ந்தோம் என்கிறது அப்பாடல்.

3.“protoplasmic kisses”  : The Father Of Modern Neuroscience என்று அழைக்கப்படும் ஸ்பானிஷ் மொழிச் சிந்தனையாளரான Santiago Ramón y Cajal, “ஒவ்வொரு மூளைத்திசுவும் தனக்கான இன்னொரு மூளைத்திசுவைக் கண்டுணர விரும்பும், இந்த வலி தரும் நிகழ்வு ஒரு ப்ரோட்டோபிளாஸ்மா முத்தத்தில் சென்று முடியும் – இது எந்தவொரு காவியக்காதல் கதைக்கும் சளைத்ததல்ல” என்கிறார்.

4. “காயமே இது பொய்யடா காற்றடைத்த பையடா”  – மனித உடல் என்பது  காற்றடைத்த பை என்ற சிந்தனையை முன்வைத்த எங்கள் தமிழ் மரபின் செழுமையான சித்தர் மரபுச் சிந்தனையாளரான பட்டினத்தார் என்பவரின் பாடல்.

*********

மேலும் சில குறிப்புகள் :

மொழிவாரி அரசியல்   –  தமிழ் மொழிக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் தந்து,  அந்தக்கட்டத்தில் பெரும்பான்மையான இளைய தலைமுறையினர் ஆங்கிலம் கற்றுக்கொள்ளாமல் செய்துவிட்ட அரசியல்.

Thunderstruck notes  –  இடியின் ஓசையுடனும் வேகத்துடனும் இசைக்கப்படும் இசைக் குறிப்பு

கண்ணாம் கண்ணாம் பூச்சி
*கோட்டிலே மறையுது கோழி
*ஏட்டிலே மறையுது ஏழி
ஓடிப்போயி  தேடிப்போயி
ஒளிஞ்சிருப்பதை புடிச்சி வா

*கோட்டிலே மறையுது கோழி  என்னும் வரியின் அர்த்தம் கோடுகளில் மறைந்திருக்கிறது கோழி

*ஏட்டிலே மறையுது ஏழி  என்னும் வரியின் அர்த்தம் புத்தக ஏடுகளில் மறைந்து நிற்கின்றன ஏழு உலகங்கள் (நம்மை சுற்றிலும் ஏழு உலகங்கள் இருப்பதாக பொதுமக்களால் கருதப்படுகின்றன)

**********************

இத்தாலிய பதிப்பு (Italian Version)

Se in una notte fantascientifica un viaggiatore
Di Gouthama Siddarthan

Quando il mio libro, “I travagli politici del viaggio nel tempo” (tradotto da Davide Mana), venne pubblicato in italiano, fu Domenico Attianese, che per primo lo presentò al pubblico. È stato grazie alla sua introduzione che il mio libro ha catturato un’attenzione diffusa. Inoltre, l’articolo critico di Vincenzo Barone Lumaga sul libro è stato ampiamente acclamato dai lettori italiani. Successivamente, i critici Fabrizio Borgio, Massimo Luciani hanno aggiunto carburante all’interesse appassionato degli italiani.

Nel frattempo, la mia casella di posta elettronica pullulava di un’ondata di lettere dall’Italia, tra le quali la più importante era quella di Roberto Paura. Lodando la prospettiva esposta nel mio libro, mi ha chiesto perché avevo pubblicato prematuramente il libro, aggiungendo che desiderava che fosse prima pubblicato su una delle riviste europee di lingua inglese cosicché il libro avesse una portata globale. Mi ha anche suggerito di presentare una nuova versione che includa le traduzioni italiane di Ray Bradbury e Alfred Bester e che io la pubblichi attraverso una casa editrice italiana. Grazie di cuore per le sue gentili opinioni.

Potrebbe sembrare che io stia divagando; ma non è senza ragione. Perché la mia intenzione originale è di parlare in modo elaborato di una lettera che ho ricevuto di recente.

Sì! Era una mail particolare in quanto non aveva traccia del mittente. Domandandomi se tali e-mail anonime fossero possibili, l’ho esaminata.

Ho detto che l’ho letta? No, non l’ho fatto, perché era scritta in un linguaggio strano che sfidava il mio intelletto. Stimolato dall’ansia e dalla curiosità, mi sono rivolto a Google che, a sua volta, è rimasto interdetto.

Piena di simboli esotici e stravaganti, la mail mi ha fatto girare vorticosamente in una tempesta di confusione.

È la lingua dei Klingon? Meglio consultare il klingonista Lawrence M.Schoen. (È molto noioso che spedisca identici auguri di compleanno agli amici di Facebook in Klingon. Bisogna dire che è una sfida per un artista esperto trasmettere i saluti in una lingua con un’eleganza e un fascino che caratterizzano i simboli che operano nella sconfinata possibilità linguistica ).

Tornando alla mail anonima, l’ho esaminata profondamente. Mentre vagavo nel territorio di simboli che turbinavano e zigzagavano come un labirinto, mi sentivo come un fuoco che toccava ogni poro del mio corpo con le sue fiamme infinite e le infinite porte che si aprivano su misteriosi interni.

*************

Negli anni ’90, dopo aver letto “Se in una notte d’inverno un viaggiatore”, sono impazzito per Italo Calvino e poiché l’ossessione mi afferrava freneticamente, sono andato alla ricerca dei suoi scritti e ho letto tutto ciò su cui ho messo le mani. La pazzia era così potente che ho imparato a memoria il romanzo. A un certo punto, ero a tal punto impazzito che vagavo nelle nostre strade natie alla ricerca di una donna appassionata di letteratura come Ludmilla.

È un fatto che i nostri concili letterari tamil non possono vantare più di 7-12 partecipanti, tutti uomini. La sezione letteraria delle moderne popolari librerie tamil è sempre deserta, le bancarelle vendono libri di terza categoria che piacciono alla folla. Ma io personalmente voglio delle Ludmilla, non Manroe.

Sebbene la mia mente fosse frustrata, non aveva rinunciato alla sua ricerca. In una giornata di intensa ricerca, mentre sfogliavo le pagine del libro “Sotto il sole giaguaro” in una bancarella di libri in inglese, trattenni il respiro: O cielo! Laggiù di fronte a me stava in piedi Ludmilla, “Se in una notte d’inverno un viaggiatore” fra le mani. Sì. La stessa Ludmilla che avevo sempre desiderato.

Per un momento, tutti i movimenti dentro di me si fermarono, i suoi occhi e i miei si incontrarono in un punto orizzontale; poi il famospo verso poetico del nostro epico Tamil “Kambaramayanam” tornò alla vita: “Nostro Signore ha guardato e così ha fatto lei.”(1)

Quel luogo era in fiamme con i raggi del Sole Giaguaro.

Un dolce sorriso che le scivolava sulle labbra, si spostò verso la bancarella successiva, il mio sangue scorreva più velocemente nelle vene. La stavo seguendo, piuttosto ansioso su come avviare una conversazione. Mentre si voltava e mi lanciava un’occhiata, le sue palpebre si mossero come le ali di una farfalla. Una ciocca vorticosa scendeva dalla sua scriminatura e pendeva dalla sua tempia sinistra, accelerando la rivoluzione a 360 gradi della terra.

Mentre stavamo prendendo il caffè in una chiosco all’aperto, dopo le presentazioni di rito, mi capitò di sapere che apparteneva all’Italia, come mi aspettavo. Era venuta a visitare le sculture nel Tamil Nadu. Non conosceva il Tamil, né io conoscevo l’italiano. Quando balbettavo nel mio povero inglese, lei poteva proivare a indovinare qualunque cosa cercassi di comunicare; in quel momento, odiavo la politica orientata al linguaggio del Tamil Nadu che mi aveva negato, come tanti, l’opportunità di imparare altre lingue oltre alla lingua materna.

Disse qualcosa come il suo nome; ma senza prestare attenzione, le chiesi se potevo chiamarla Ludmilla. Dopo attimi durante i quali mi fissò intensamente, lei annuì sorridendo come se fosse d’accordo.

Disse che essendo una studentessa di linguistica, stava facendo ricerche sulle lingue morenti. Non era abbastanza per creare una sintonia con lei? Così, dissi: “Conosco certe caratteristiche di questi linguaggi”, i suoi occhi color mandorla si fusero con i miei.

In quel momento, iniziai a suonare la mia chitarra su una panchina di cemento in un angolo del pascolo di fronte al Colosseo di Roma. Note sbalordite continuavano a rotolare fuori dalle corde che vibravano più intensamente mentre il tono si stava lentamente alzando, come se fosse in risonanza con i suoni del tuono. Mentre suonavo la poesia più romantica di “Kurunthogai”, il lavoro della nostra gloriosa letteratura Tamil Sangam(2), “Chiunque sia mia madre e tua”, la musica riempì il muro antidiluviano del Colosseo. Con le dita che sfioravano la corda del Sol, la chiave della benedizione nella musica barocca, le note inondavano il paesaggio e Abracadabra! C’era Ludmilla che sbocciava nel crescendo di note. Mi prese il dito gocciolante di sangue, stanco com’era di suonare la chitarra, e lo baciò con le sue labbra adorabili: Poi dissi, “Ti amo, Ludmilla”.

Poi, un improvviso clacson del treno elettrico mi riportò al Tamil Nadu.

Lasciando da parte la sua tazza di caffè vuota, lei si alzò per andarsene, mentre mi facevo nervoso.

“Senti, perché non ci scambiamo i numeri di telefono?” dissi. (Questo è quello a cui miravo. “O, lettore, muovendomi intorno a lei come un serpente a sonagli!” come dice Calvino).

“Come posso incontrarti di nuovo? Potrei avere il tuo numero di telefono? Posso essere di aiuto per la tua ricerca linguistica,” dissi.

“Dato che sono venuta qui solo come turista, non ho un numero di contatto personale. Per favore, dammi il tuo. Ti chiamerò”, disse.

Dopo aver ottenuto il mio numero, fermò agitando la mano un auto-rikshaw, vi entrò con la brezza e scomparve.

Tornato a casa, non riuscivo a ricompormi, irrequieto com’ero, in attesa della sua chiamata. Il giorno dopo mi chiamò per dirmi che potevamo incontrarci al museo Egmore, mandandomi al settimo cielo.

Ora, un altro tipo di ansia mi attanagliava la mente. Mi ricordi che lei aveva detto qualcosa sulla sua ricerca linguistica. Quindi, per aiutarla e, cosa più importante, per impressionarla incredibilmente e quindi sostenere la sua relazione, devo raccogliere e darle alcuni dati vitali per il suo lavoro. E avrebbe dovuto essere qualcosa che non aveva mai sentito.

Mentre riflettevo sulla questione, la storia, “Confluence”, di Brian W. Aldiss mi balenò in mente.

La storia, dopo aver perso la solita forma narrativa dello storytelling, sembra un dizionario per una nuova lingua. Vale a dire, Aldiss propone una pagina dal dizionario della lingua che appartiene a un pianeta. Quella pagina ha visioni della vita sul pianeta esotico. È un testo che amplifica l’arte, la cultura, la politica e la società, il calore e l’esistenza umana attraverso le parole del lessico. Un testo meraviglioso!

Una cosa così straordinaria dovrebbe essere scoperta.

In un istante, una nota musicale balenò nella mia mente brulicante di flussi di pensieri.

*************

È la nota musicale di Muthu, il mio amico d’infanzia, che portava abiti sporchi su un asino.

Sì! Nel nostro paese esiste una casta chiamata “Vannar”, oggi chiamato lavandaio, il cui compito principale è lavare gli indumenti sporchi. Come parte del nostro sordido vecchio Varnashram (classificazione della società in quattro categorie principali, basate sull’occupazione), ai Vannar è stato assegnato il compito di lavare i vestiti sporchi della gente, di coloro che sono sopra di loro in rango, occupazione, ricchezza e stato. È stato praticato e viene ancora praticato nella nostra società, dando vita a innumerevoli caste e quindi, creando un rigido sistema di caste che ha oppresso per secoli i diseredati.

Nei villaggi, la comunità dei “Vannar” è ancora oggi soggetta al crudele e straziante lavoro di lavare gli indumenti sporchi per una miseria.

Tra le persone di quella comunità, c’è una rara prospettiva linguistica. Mentre raccolgono vestiti da varie persone, essi iscrivono piccoli simboli all’interno degli abiti allo scopo di identificarli. Questi marchi sono chiamati “vannaan kuris” (simboli dei lavandai). Tra questi segni identificativi, si cela un simbolismo di oltre 2000 anni fa, oltre a una nuova prospettiva linguistica. La qualità dei simboli e lo sfondo della loro formazione meritano una profonda ricerca.

Nella mia infanzia, il gioco “nascondino” (in Tamil si chiama “kannaampoochi”) era il mio preferito. Nel pieno della mia giovinezza, il mio compagno di gioco era Muthu, appartenente alla comunità dei Vannar.

Mentre allargavo le mani nel “kannaampoochi”, Muthu incideva su di essi strani segni, cantando una canzone popolare:

“Kannaam Kannaampoochi
Fra le righe si nasconde la gallina
Nel libro si nascondono sette(3)
Corri fuori a cercarlo
E cattura ciò che è nascosto”

Mentre il mio amico cantava questa canzone, tutti i bambini si disperdevano e si nascondevano in un qualunque posto di loro scelta. Dopo aver finito di cantare, mi metteva sulla pista, e i suoi segni sulle mie mani servivano come indizi.

In una giornata di gioco, ero sulle tracce dei miei compagni, che si erano nascosti in posti diversi e mi ero stancato della ricerca. Poi capitai su un piccolo viale semicircolare, dopo essere entrato in punta di piedi in diverse cavità. Il viale sembrava stesa su un lato; girando a sinistra e poi a destra, trovai una porta tenuta socchiusa all’altro lato. Aprii la porta per venire accolto da una luce abbagliante e brillante e al rumore cigolante, i pipistrelli si levarono in volo, svolazzando e cadendo, urtando contro l’oscurità. L’odore malefico dei frammenti di letame che avvolgeva l’atmosfera, mi avventai e afferrai una figura in piedi. La figura strinse la presa su di me, l’aroma del gelsomino dalle sue ciocche di capelli mi sopraffece completamente. Era Malli, la mia compagno nel gioco a nascondino. Rimasi interdetto per qualche istante. “Ti sei spaventato?” Sussurrò in un tono inebriante e iniziò a toccare sul mio corpo. L’odore umido del suo viso premuto contro il mio mi lasciò completamente stordito.

Mentre io stavo ancora incredulo e a corto di idee, lei stava giocando a diversi misteriosi giochi sul mio corpo. Sullo sfondo dell’odore di gelsomino, l’odore piacevole che si diffondeva dal bocciolo di cembro in fiore sulle rive dello stagno e l’odore di sterco nella stanza deserta, lei e io ci trasformammo in simboli magici e iniziammo a giocare a uno strano gioco.

Un brutto giorno, Malli non si presentò per giocare. Rimasi sconvolto nel sapere che la sua famiglia era migrata da qualche parte.

Scelsi le linee trasversali che si ramificano nei simboli come se fosse l’unico modo per raggiungerla. I punti sopra e sotto le linee mi strizzavano l’occhio come se la mia vita fosse nascosta lì.

Durante le vacanze scolastiche, io e Muthu andavamo al dhobi ghat dove gli abiti lavati venivano lasciati ad asciugare e facevamo il lavoro di separare gli abiti con gusto, identificandoli con l’aiuto dei marchi.

Uno spazio particolare si svolgeva nella matrice dell’avventurosa ricerca nel mio gioco preferito di nascondino. Lo stesso tipo di viaggio di separare i “segni da lavandaio” su diversi indumenti accese un fuoco dentro di me, i simboli di Vannar si ramificarono e turbinarono. Ogni volta che ero estatico ed esaltato mentre disfacevo i nodi di quel puzzle, cioè il gioco di separare i vestiti delle persone imprigionati nei simboli, mi sembrava un viaggio attraverso il labirinto sconcertante che emanava un odore marroncino, dove avrei incontrato Malli.

Stavo vagando nella foresta di simboli, come un pazzo.

Il padre di Muthu soleva dividere i segni del lavandaio e attraverso la delucidazione di ogni singolo simbolo, identificava i volti umani e le immagini nascoste dietro i volti. Quella visione rara che aveva assunto i colori di un linguaggio sconcertante creò in me un pianeta di miracoli. Lo strano spazio di quel pianeta, che turbinava come un vortice in me, mi ha insegnato che il segreto della mia vita è affrontare le sfide del puzzle.

Stavo calpestando le cupole e i quadrati dei simboli che vorticavano in linee trasversali. Le pupille dei miei occhi si sono lacerate nei momenti, a cui ha accennato, dell’eredità e della cultura dell’umanità che striscia nello spazio delle linee simbolistiche. In un pianeta completamente diverso, io e Malli ci girovaghiamo, giocando a nascondino, con un linguaggio nuovo e fresco.

Ma il tempo mi ha sradicato e mi ha fatto precipitare nella crudele realtà, spingendo la mia fantasia, il gioco a nascondino, il simbolo linguistico e Malli troppo lontano. Avevo dimenticato le canzoni simboliche cantate nel nuovo pianeta, i ricordi di Malli e anche il gioco a nascondino finché Italo Calvino mi ha catapultato nel mondo della fantasia.

Nel romanzo “Il castello dei destini incrociati”, Calvino creava una possibilità di conversazione attraverso le carte dei tarocchi, creando un nuovo linguaggio.

Quello fu un viaggio per procura che mi riportò alla visione del mio linguaggio simbolico. Le pupille dei miei occhi che il padre di Muthu aveva strappato si trasformarono nell’Occhio Egizio di Horus. La mia Malli alias Ludmilla precipita come cascata come Yoruba Opon Ifá, pietra del sole azteco, le pietre predittive chiamate “Muthezh” nel nostro gergo nativo e le carte dei Tarocchi.

************************

Mentre le spiegavo tutta questa roba sui simboli e sui loro significati nascosti, linguistici e culturali, fu talmente rapita dalla mia eloquenza che mi si avventò addosso e mi diede un bacio in un abbraccio stretto. Oh mio Dio! Sembrava un viaggio in un mondo di beatitudine.

Questo bacio non è inferiore ai “baci protoplasmatici” descritti da Santiago Ramon y Cajal, il padre spagnolo della moderna neuroscienza.(4)

Nelle settimane seguenti, entrambi iniziammo a creare una nuova lingua basata sui simboli strani che circolavano nel gergo dei Vannar. I baci erano in crescita.

Viaggiammo nei villaggi interni del nostro paese e interagimmo interagito con i lavandai. Ludmilla prese appunti. A un certo punto, iniziammo a parlare in quella lingua. Inizialmente ci furono delle incertezze, ma in capo a pochi giorni ci prendemmo la mano e ciò lo rese molto eloquente. Il nostro rapporto crebbe d’intensità; e così anche i baci.

Tuttavia, osservai una caratteristica particolare. Mentre le labbra di Ludmilla inghiottivano le mie e assaporavano la dolcezza del bacio, sentivo qualcosa di inquieto; qualcosa che non riuscivo a individuare esattamente.

Accadde un’altra cosa particolare. Stava leggendo il libro di Enrico Fermi e perciò le chiesi se le piaceva Fermi. Lei arrossì e disse: “Sai di Fermi. Sono ansioso di conoscere il “paradosso di Fermi”.

“Lo conosco solo superficialmente. Non sono così interessato,” dissi e me ne andai.

Un giorno, eravamo a Dhanuskodi, la città divorata dal mare nel nostro paese. Stavamo camminando lungo la riva del mare, un tempo devastata da una forte tempesta.

“Sembrava di essere a Ercolano nel mio paese”, disse, appoggiandosi alle mie spalle. Mentre i suoi seni mi solleticavano le costole, le dissi poeticamente che l’odore del suolo della sua città gemella, Pompei, si diffondeva nell’aria.

Mentre un vulcano di passioni infuriava dentro di noi, ci precipitammo nella nostra stanza e ci levammo i vestiti. I suoi seni gonfi si sollevarono incontrollabilmente; mi precipitai su di lei e afferrai le sue labbra con le mie. Poi, uno shock mi colpì. Il sapore delle sue labbra non era umano. Il brivido mi corse giù per la schiena. Scendendo lentamente, sprofondai la mia faccia nei suoi seni. In qualche modo pareva misterioso. O Dio! Il suo seno sinistro era senza capezzolo, lucido!

Mi girava la testa e iniziai a guardarmi intorno. Seni abbondantemente cresciuti! Improvvisamente, la frase del nostro poeta Tamil “Il corpo umano è solo un sacco di venti” mi colpì.(5)

Mi alzai e corsi fuori dalla stanza. Con pensieri perversi che scorrevano nella mia mente, vagai tra le rovine di Dhanuskodi. Mentre le mie gambe si stancavano di camminare, tornai nella stanza, la paura ancora ben decisa a non lasciarmi in pace.

Lei non c’era. Solo la mia borsa da viaggio era lì nella stanza. Le sue cose non si vedevano. Una lettera fluttuava sul letto.

La lettera diceva:

“Ti ringrazio per la creazione di una nuova lingua. Ti dico addio. Possiamo incontrarci quando il viaggio nel tempo diventerà possibile. Come regalo di addio, ti lascio il libro di Enrico Fermi. Firmo il tuo nome preferito – Ludmilla.”

************************

Da allora in poi, sto vagando come un pazzo nel labirinto di simboli. Il libro di Fermi mi ha portato ad un lungo viaggio. Dopo un viaggio dolce, un misto tra Albert Einstein, il paradosso di Fermi, la vita extraterrestre, la civiltà su altri pianeti, la fantascienza, Stephen Hawking, e il viaggio nel tempo, ora sto scrivendo questo articolo.

Come posso dimenticare il nome che ruota attorno ai simboli in quella mail anonima?

Potete chiedervi se tutto ciò sia accaduto davvero o sia solo frutto di immaginazione.

Ma spero che un giorno Ludmilla venga e dica che è tutto vero!

————————————————– ——

Note:

1. “Nostro Signore ha guardato e così ha fatto lei.” Questa frase è stata scritta dal nostro più grande bardo, Kamban, nel suo epico “Ramayana” nella scena in cui il Signore Rama e la sua consorte Sita si incontrano per la prima volta nella loro vita.

2. “Chiunque sia mia madre e tua”; è una famosa frase tratta da un poema in “Kurunthogai”, un’opera della gloriosa letteratura Tamil Sangam. Il poema celebra l’amore che trascende tutte le barriere come il linguaggio, la razza, l’affinità familiare o altro.

3. Sette nella terza strofa, in effetti, significa i sette mondi menzionati nella nostra mitologia.

4. I “Baci protoplasmatici” descritti da Santiago Ramon y Cajal, il padre della moderna neuroscienza. L’autore sostiene che ogni neurone nel cervello vuole trovare la sua compagna identica e il doloroso incidente di trovare la sua compagna culmina nel bacio protoplasmatico non meno profondo di quello scambiato in un amore classico.

5. Il poeta Tamil, che ha scritto la frase “Il corpo umano è solo un sacco di venti”, è uno dei famosi bardi saggi, noto come Pattinaththar.

 

Tradotto da: Davide Mana

 

**************

ஆங்கிலப் பதிப்பு (English Version)

If on a science fiction’s night a traveller
By Gouthama Siddarthan

 

When my book, ‘I travagli politici del viaggio nel tempo’ – (Translation by Davite Mana), was published in Italian, it was Domenico Attianese, who for the first time introduced it. It was thanks to his introduction that my book hogged a widespread attention. Also, Vincenzo Barone Lumaga’s a critical article about the book was widely acclaimed among the Italian readers. Consequently, critics Fabrizio Borgio, Massimo Luciani added fuel to the rage.

Meanwhile, my email inbox was teeming with a spate of letters from Italian, among which the most important is Roberto Paura’s. Praising the perspective put forward in my book, he asked me why I had prematurely published the book and said how he wished I had got it published in any of the European English magazines first so that the book would have had a global reach. He also suggested that I bring out a new version incorporating the Italian translations of Ray Bradbury and Alfred Bester and publish it through a Italian publishing house. My heartfelt thanks to him for his kind opinions.

I may seem to be beating about the bush; but it’s not without reason. For, my  original intention is to speak elaborately about a letter that I had got recently.

Yes! It was a peculiar mail in that it had no trace of the sender. Wondering if such anonymous mails were possible, I went through it.

Did I say I went through it? Nay, I didn’t, for it was written in a weird language that defied my intellect. Anxiety and agility spurring me on, I turned to Google which, in turn, stood dumbfounded.

Full of exotic and outlandish symbols, the mail set me whirling in the vortex of confusion.

Is it the Klingons language? We had better consult Klingonist Lawrence M.Schoen. (It is highly boring that he conveys birthday greetings to Facebook friends identically in the Klingonese. He must be told that it is a challenge for a seasoned artiste to convey greetings in a language with an elegance and charm that characterize  symbols  operating in the boundless linguistic possibilities).

Coming back to the anonymous mail, I examined it deeply. As I trod the terrain of symbols swirling and zigzagging like a labyrinth, it felt like a fire that touched every pore of my physique with its never-ending flames and endless doors kept on opening up to the mysterious interiors.

*************

In  1990s, after reading  ‘If on a winter’s night a traveller’, I turned  mad about Italo Calvino and the craze gripping me frenetically, I went in search of his writings and read whatever I lay my hands on. The madness was so mighty that I went to the extent of learning the novel by heart. At one point of time, I turned crazy to the point of wandering about in our native streets in search of a woman literary buff a la Ludmilla.

It is an in-thing that our Tamil literary conclaves witness no more than 7  to 12  participants, all men. The literary section of simple modern Tamil book houses is always deserted, the stalls selling third-rate books teeming with crowds. But I personally want Ludmillas, not Manroes.

Though my mind became vexed, it had not given up its search.  On a day of an intense  search,  when I was leafing through pages of the book, ‘Under the Jaguar Sun’ in an English book stall,  I held my breath: O  me!  Over there facing me was standing Ludmilla, ‘If on a winter’s night a traveller’ in her hands. Yes. The same Ludmilla I have for ages been craving for.

For a moment, all movements in me came to a standstill, her eyes and mine meeting at a horizontal point; then the famous poetic line in our Tamil epic ‘Kambaramayanam’  came back alive:  “Our Lord glanced and so did she.” 1.

That place was ablaze with rays from Jaguar Sun.

A sweet smile flitting across lips, she moved to the next stall, my blood flowing faster in veins. I was following her, quite anxious about how to strike a conversation. As she turned and threw a glance at me, her eyelids fluttered like the wings of a butterfly. A swirling strand was descending from her elegant parting of hair and hanging from her left temple, quickening the 360-degree revolution of the earth.

As we were having Coffee at a stall outside after introductory remarks, I happened to know she belonged to Italy, as I had expected. She had come to visit sculptures in Tamil Nadu. She did not know Tamil, nor did I know Italian. When I was stammering in my poor English, she could guess whatever I tried to communicate; at that moment, how I hated Tamil Nadu’s language-oriented politics which had denied me, like so many, the opportunity to learn other languages than the mother tongue.

She told something like her name; but paying no heed to it, I asked her if I could call her Ludmilla. After moments of keenly staring at me, she smilingly nodded as if in agreement.

She said that being a student of linguistics, she was researching the dying languages. Was it not enough for me to strike a chord with her?  So, I said, “I know certain features of such languages,” Her almond-hued eyes merged with mine.

At that moment, I began playing my guitar on a cement bench in a corner of the pasture opposite the Rome’s Colosseum. Thunderstruck notes kept tumbling out of the strings that vibrated more intensely as the pitch was slowly rising, as if in resonance with the sounds of thunder. As I played the most romantic poem from ‘Kurunthogai’, the work of our glorious Tamil Sangam literature2, “Whoever are my mom and yours,” the music filled the antediluvian wall of the Colosseum. My fingers flitting across the G chord, the key of benediction in Baroque music, the notes flooded the landscape and Hey Presto! Bursting through the swelling notes was Ludmilla. She took my finger dripping with blood, tired as it was from playing guitar, and kissed it with her lovely lips: Then I said, “I love you, Ludmilla.”

Then, a sudden horn from the electric train pulled me back to Tamil Nadu.

Casting aside her empty coffee cup, she rose to depart, as I grew tense.

“Listen, why don’t we exchange our phone numbers?” I said. (This is what you were aiming at. O, Reader, moving around her like a rattlesnake!” so says Calvino).

“How can I meet you again?  Could I get your phone number? I can be of god help for your linguistic research,” I said.

“As I have come down here just as a tourist, I have no personal contact number. Please, give me yours. I will call you up,” she said.

After getting my number, she waved to an autorickshaw passing by, breezed into it and disappeared.

Back home, I couldn’t compose myself, fidgeting as I was, waiting for her call.  Next day, she called me to say we could meet at the Egmore museum, putting me on the cloud nine.

Now, another kind of anxiety  gripped my head. I remembered she said something about her linguistic research. So, to help her and more importantly, to impress her amazingly and thereby sustain her relationship, I must collect and give her some data vital to her work. That should be something she had unheard of.

As I was pondering over the question, the story, ‘Confluence’, by Brian W. Aldiss flashed across my mind.

The story, having shed the usual story-telling narrative form, looks like a dictionary for a new language. That is to say, Aldiss puts forward a page from the dictionary of the language belonging to a planet. That page has visions of the life on the exotic planet. It is a text that amplifies the art, culture, politics and society, the warmth and human existence through the words in the lexicon. A wonderful text it is!

Such an amazing thing should be discovered.

In an instant, a musical note flashed in my head teeming with streams of thoughts.

*************************

It is the musical note of Muthu, my childhood friend, who used to carry dirty clothes through a donkey.

Yes! In our country, there is a caste called ‘Vannar’, nowadays called washerman, whose prime duty it is to wash the dirty clothes. As part of our sordid age-old Varnashram (classification of the society into four major categories, based on occupation), the Vannars  have been assigned the work of washing  dirty clothes of the people, who are above them in rank, occupation, wealth and status. It has been practised and is still being practised in our society,  giving birth to countless castes and thereby, having built-up a rigid caste system that has for ages oppressed the downtrodden.

In villages, the ‘Vannar’ community is even now subjected to the cruel and harrowing work of washing dirty clothes for a pittance.

Among the people of that community, there is a rare linguistic perspective. While collecting clothes from various people, they inscribe small symbols inside the clothes for the purpose of identification. These marks are called ‘vannaan kuris’ (washerman’s sympols). Among these identification marks, there lies hidden an over 2,000-year-old symbolism, as also a new linguistic outlook. The symbols’ quality and the background of their formation merit a deep research.

From my childhood, the ‘hide-and-seek’ game (in Tamil it is called ‘kannaampoochi’) has been favourite  with me. In the prime of my youth, my game companion was Muthu belonging to the Vannar community.

As I spread my hands in the ‘kannaampoochi’, Muthu would inscribe on them weird marks, singing a folk song:

“Kannaam Kannaampoochi

In the lines hides the hen

In the book hide the seven 3

Run out in search of it

And catch hold of the hidden”

As my friend was singing this song, all children would disperse and hide themselves in whatever places they would choose. After done with singing, he would set me upon the trail, his marks on my hands serving as clues.

On a day of the game, I was on the trail of my companions, who were hiding at different places and got weary of the search. Then I happened on a small, semicircular lane, after tip-toeing inside several cavities. The lane seemed to be lying on its side; taking a left turn and then right, I found a door kept ajar at the other end. I opened the door to be greeted by a drizzling and dazzling light and on the creaking noise, bats rose, fluttering and falling down, bumping against the darkness. The ill-odour of dung shards engulfing the ambience, I pounced on and caught hold of a figure standing in the silhouette. The figure tightened its grip over me, the aroma of jasmine from its tresses of hair filling me thoroughly. It was Malli, my companion in the hide-and-seek game. I was dumbfounded for a few moments. “You felt scared?” she whispered in an intoxicating tone and began playing on my body. The odorous wet of her face being pressed against mine left me too dazed.

As I was standing still in disbelief at my wits’ end, she was playing several mysterious games on my body. Against the backdrop of jasmine odour, the pleasant smell wafting from the screw pine flower blossoming on the banks of the pond and the smell of dung in the deserted room, she and I metamorphosed into magic symbols and began playing a weird game.

One bad day, Malli did not turn up for the game. I was shell-shocked to learn that her family had migrated somewhere.

I chose the cross-sectional lines branching off in the symbols as if this were the only way to reach out to her. The dots above and below the lines winked at me as if my life was hidden there.

During school holidays, Muthu and I used to go to the dhobi ghat where the washed clothes were left drying up and do the work of segregating the clothes with gusto, identifying them with the help of marks.

A peculiar space would unfold in the matrix of the adventurous search in my favourite game of hide-and-seek. The same kind of journey of segregating the ‘washerman marks’ on several garments sparked a fire within me, the Vannar symbols branching off and swirling. Whenever I was ecstatic and exalted while unraveling the knots in the game of puzzle, that is, the game of separating people’s clothes imprisoned in the symbols, it felt like a journey through the puzzling labyrinth emitting a brownish odour, where I would meet Malli.

I was wandering about in the forest of symbols, like a mad man.

Muthu’s father used to segregate the washerman marks and through the elucidation of each and every symbol, he identified human faces and the images hidden behind the faces. That rare vision taking on the colours of a puzzling language created in me a planet of miracles. The weird space of that planet, swirling like a vortex in me, taught me that the secret of my life was to encounter the challenges of the game of puzzle.

I was treading  the domes and squares of the symbols swirling in cross-sectional lines. The pupils of my eyes got torn at the moments, that he hinted at, of the mankind’s heredity and culture slithering in the space of symbolist lines.  In an entirely different planet, Malli and I roam about, playing the hide-and-seek game, with a new and fresh language.

But Time uprooted me and hurtled me into the cruel reality, pushing my fantasy, hide-and-seek game, linguistic symbol and Malli too far away. I had forgotten the symbolist songs sung in the new planet, Malli memories and also the hide-and-seek game till Italo Calvino catapulted me to the world of fantasy.

In the novel ‘The Castle of Crossed Destinies’, Calvino crafted a conversational possibility through the Tarot cards, creating a new lingo.

That was a vicarious journey that led me back to the vision of my symbolist language. The pupils of my eyes that Muthu’s father had torn changed into the Egyptian Eye of Horus. My Malli aka Ludmilla is cascading as  Yoruba Opon Ifá,  Aztec sun stone, the predictive stones called ‘Muthezh’ in our native jargon, and Tarot cards.

************************

As I was unfolding all this stuff about symbols and their hidden meanings, linguistic and cultural, she was so carried away by my eloquence that she pounced on me and showered me with kisses in a tight hug. O my God! It felt like a journey to a world of bliss.

This kiss is no inferior to ‘protoplasmic kisses’ described by Santiago Ramon y Cajal, the Spanish Father of Modern Neuroscience.4

In the following weeks, we both began creating a new language based on the weird symbols circulating in the Vannar lingo. Kisses were on the upswing.

We travelled into the interior villages in our country and interacted with washermans. Ludmilla took notes. At one point of time, we began speaking in that language.Though initially there were hiccups, over the days we picked it up and turned highly eloquent. Our relationship grew in intensity; and so did the kisses.

However, I observed a particular feature. As Ludmilla’s lips engulfed mine and tasted the sweetness of kiss, I felt something uneasy; something that I could not pinpoint exactly.

One more peculiar thing happened.  She was reading Enrico Fermi’s book and then, I asked her if she liked Fermi. She blushed and said, “Do you know about Fermi. I am quite eager to learn about the ‘Fermi paradox’.”

“I just know it superficially. I am not that interested,” I said and walked away.

One day, we were in Dhanuskodi, the sea-devoured city in our country. We were walking down the seashore once ravaged by a heavy storm.

“It felt like being in Herculaneum in our country,” she said, leaning on my shoulders. As her breasts tickled my ribs, I said poetically to her that the soil odour of its sister city, Pompeii, wafted through the air.

As a volcano of passions was raging within us, we rushed to our room and took off clothes. Her swelling breasts heaved uncontrollably; I pounced on her and caught hold of her lips with mine. Then, a shock struck me. The taste of her lips was not human. Shiver ran down my spine. Slowly descending, I buried my face in her breasts. It somehow felt mysterious. O God! Her left breast was without its nipple, glosssy!

My head spun and I started looking around. Richly grown breasts! Suddenly, our Tamil poet’s line “Human body is just a bag of winds” struck me.5

I rose up and ran out of the room. With perverse thoughts coursing through my mind, I roamed about in the ruins of Dhanuskodi. As my legs got tired of walking, I returned to the room, fear still hardly willing to leave me alone.

She was missing.  Only my travel bag was there in the room. Her things were not to be seen. A letter was fluttering on the bed.

The letter read:

“I thank you for the creation of a new language. I say goodbye. We can meet when time travel becomes possible. As a parting gift, I leave behind the book of Enrico Fermi. I sign in your favourite name –  Ludmilla.”

************************

Thereafter, I was wandering about like a mad man in the labyrinth of symbols. Fermi’s book led me to a long journey. After a sweet and mixed journey through Albert Einstein, Fermi paradox, extraterrestrial life, civilization on other planets, science fiction, Stephen Hawking, and time travel, I stand before now, writing this column.

How can I forget the name that revolves around the symbols in the script in that anonymous mail?

You can wonder whether all these had happened really or are just a figment of imagination.

But I hope Ludmilla will one day come and say it’s all true.!

——————————————————–

Notes:

1. “Our Lord glanced and so did she.”  This line was written by our Greatest Bard Kamban  in his epic ‘Ramayana’ in the scene where  Lord Ram and his consort Sita met for the first time in their life.

2. “Whoever are my mom and yours”;  it is a famous line from a poem in ‘Kurunthogai’, a work of the glorious Tamil Sangam literature. The poem celebrates love that transcends all barriers such as language, race, family affinity et al.

3. Seven in the third line, in fact, means the seven worlds mentioned in our mythology.

4.  ‘Protoplasmic kisses’ described by Santiago Ramon y Cajal, the Father of Modern Neuroscience. He said that every neuron in the brain wants to find its identical companion and the painful incident of finding its mate culminates in the protoplasmic kiss no less deeper than that exchanged in any classical love.

5. Tamil poet, who wrote the line “Human body is just a bag of winds,”  is one of the famous sage bards, known as Pattinaththar.

*******

Translated by : Maharathi

 

*******************************

unnatham

One thought on “விஞ்ஞானப் புனைவு இரவில் ஒரு பயணி – கௌதம சித்தார்த்தன் 

  1. வியக்கவைக்கும் நடை . தடையின்றி எடுத்துச்செல்லும் சந்தர்பங்கள். புதிய மொழி உருவாக்கத்தின் புதிய மேய்ச்சல் நிலங்கள் தேவைப்படுகிறது. அது இன்றைய முதிர்ந்த கலாச்சாரத்தின் தேடல் அல்லாமல் இருக்கவேண்டும். வாழ்த்துகள்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to top