TAMILI

தமிழி

The Peripheral Writer : An Interview With Hamid Ismailov

The Peripheral Writer : An Interview With Hamid Ismailov

Interviewer : Melody Nixon

தற்கால உஸ்பெக் நாவலாசிரியர் ஹமீத் இஸ்மாயிலோவ் உடன் ஒரு நேர்காணல்

நேர்காணல் கண்டவர் : மெலடி நிக்சன்

 

 

ஹமீத் இஸ்மாயிலோவ் எழுதிய கவிதை, காட்சி கவிதை, புனைவு மற்றும் புனைவல்லாத பன்னிரெண்டுக்கும்மேற்பட்ட புத்தகங்கள் எழுதியுள்ளார். உஸ்பெகிஸ்தான் எழுத்தாளரான இஸ்மாயிலோவ் அவரது வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து தணிக்கை செய்யப்பட்டவர். 1992 ஆம் ஆண்டில் தனது தாயகத்திலிருந்து நாடு கடத்தப்பட்டார். அமெரிக்காவில் தடைநூல்கள் வாரம் கொண்டாடப்பட்டபோது, அவரது The Underground நாவல் பெரும் ஆரவாரத்துடன் வெளியிடப்பட்டது.

இந்த ஆண்டு தொடக்கத்தில் ஸ்கைபில் நான் ஹமீத் உடன் பேசினேன், பின்னர் லண்டன் பி.பி.சி. யில் அவரை நேரில் சந்தித்தேன், அங்கு அவர் முன்னாள் எழுத்தாளர் வசிப்பிடத்தில் இருந்தார், இப்போது மத்திய ஆசிய பிரிவின் ஆசிரியராகஇருக்கிறார். நாங்கள் தணிக்கை மற்றும் படைப்பாற்றல், அரசியல் பொருளாதாரம் மற்றும் இலக்கியம் ஆகியவற்றின் உலகளாவிய மையங்களுக்கு வெளியே எழுத்தாளர்களுக்கான வாழ்க்கை பற்றிப் பேசினோம்.

 

மெலடி நிக்சன்: உங்களுடையபுத்தகங்களான “The Railway ” மற்றும் “The Underground ” ஆகியவை என் புத்தகஅலமாரியில் இருகின்றன. ஒவ்வொரு புத்தகமும் ஒவ்வொரு தளத்தில், ஆன்மீக தத்துவம் மற்றும் இருத்தலியல் வேதனை சார்ந்து இருக்கிறது. மத்திய ஆசிய கதையோட்டத்தின் அழகியல் நுட்பங்கள் எப்படி இருக்கின்றன?

ஹமீத் இஸ்மாயிலோவ்: நான் முடிந்தவரை தனித்துவமாக இருக்க முயற்சிக்கிறேன். ஆனால் இந்த புத்தகங்களை நான் யதார்த்தத்தை பிரதிபலிக்கவே எழுதினேன். சோவியத் காலத்தில் ஒரு வாசகன் மற்றும் எழுத்தாளனாக நான் இல்லாமல் இருந்தேன், சிறுவயது முதல், என்னை சுற்றி இருந்த யதார்த்தம், ஒரு சித்திரமாக இருந்தது. என்னைச் சுற்றிலும் யதார்த்தம் மட்டுமே இருந்தது. அனைத்து விதமான நாடுகள், கலாச்சாரங்கள், நம்பிக்கைகள், விசுவாசங்கள், நாகரிகங்கள் ஆகியவற்றின் கலவையில் நான் இருந்தேன்.சோவியத் இலக்கியத்தில் சித்தரிக்கப்பட்ட இந்த அனுபவங்களின் செல்வத்தை நான் பார்க்கவேயில்லை.

நிக்சன்: நீங்கள் விரும்பிய பல கலாச்சார வளமைகளை மேற்கில் இருந்த புத்தகங்களில் கண்டுபிடித்தீர்களா?

இஸ்மாயிலோவ்: நான் மேற்கு நோக்கி வருகையில்தான், சோவியத்துக்கும் மேலாக பெரிய பிரச்சினைகள் மேற்கத்திய இலக்கியத்தில் இருந்ததை உணர்ந்தேன். உதாரணமாக, பிரட்டிஷ் இலக்கியத்தில் கடந்த ஆண்டுகளில் பிரபலமான புத்தகங்களை எடுத்துக் கொள்ளலாம். அவை அனைத்தும் தனிதேசியம், தனிஇனம் சார்ந்தவை. அயன் மெக்ஈவன் – ன் புகழ்பெற்ற எந்த புத்தகங்களிலும் நீங்கள் எந்தக் கருப்பினத்தவரையும் அல்லது கரீபியன் மக்களையும் அல்லது சீனர்களையும் நீங்கள் பார்க்க முடியாது. அற்புதமான கசுவோ இஷிகுரோவை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். ஏறக்குறைய எல்லாப் புத்தகங்களும் ஆங்கில மக்களைப் பற்றியதுதான். எனவே ஆங்கில இலக்கியத்தில் நீங்கள் அரிதான மற்றும் விதிவிலக்குகள் தவிர வேறு பல தேசிய விஷயங்களைப் பார்க்க முடியாது. இது சோவியத் ஒன்றியத்திலும் இருந்தது. இது எனக்கு மிகவும் மனவருத்தத்தை அளிக்கிறது. ஆனால் உண்மை முற்றிலும் வேறானதாக இருக்கிறது.

நிக்சன்: நான் உஸ்பெகிஸ்தானைச் சேர்ந்தவன் இல்லை, ஆனால் புத்தகம் உண்மையில் மங்கோலியா மற்றும் தெற்கு சைபீரியாவின் அனுபவங்களைப் பேசுகிறது. சைபீரியாவில் குறிப்பாக நீங்கள் வெவ்வேறு இனக் குழுக்கள் மற்றும் வேறுபட்ட கலாச்சாரங்களை ஒருங்கிணைக்க வேண்டும். வெள்ளை ரஷ்ய கலாச்சாரம் பல பழங்குடி ரஷ்ய கலாச்சாரங்களைச் சேர்ந்தது. மத்திய ஆசியர்களும், வடசீனர்களும் எல்லையில் பழங்குடி முஸ்லிம்களுடன் வர்த்தகத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள். இந்த அனைத்துக் குழுக்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று உரையாடுகிறது. ஆனால் முன்னாள் சோவியத் யூனியனைப் பற்றிய மேற்குலகில் நாம் கொடுக்கப்பட்டுள்ள கதை ஒரு தனித்துவமான இடமாகும். (வெள்ளை, கிறிஸ்டியன், ஸ்லாவிக், ரஷ்யன், காலனித்துவவாதி.) ஆனால் உங்கள் படைப்புக்கள் நம்பக்கூடியதாக இருக்கின்றன.

இஸ்மாயிலோவ்: சோவியத் காலத்தில், மத்திய ஆசிய நாகரிகத்தின் யதார்த்தத்தை விவரிக்கும் முதல் நாவல் ‘The Railway’ என்று நான் நினைக்கிறேன். நான் அதன் உண்மைகளையும் அதன் வளங்களையும் சித்தரிக்க முடிவெடுத்தேன். நான் எனது நாட்டிற்காக -அதாவது உஸ்பெகிஸ்தான் – ஒரு தலைசிறந்த படைப்பை உருவாக்க நினைக்கவில்லை, பதிலாக கொரியர்கள், யூதர்கள், ஜிப்ஸிகள், செசன்யர்கள், தாத்தாரியர்கள் என அங்கு வாழும் அனைவருக்குமானதாக இருக்க விரும்பினேன். நான் அனைவருக்கும் குரல் கொடுத்தேன். அவர்கள் தனித்த ஒரு குரலைக் கொண்டிருந்தனர். அது எனக்கு நாகரீக மற்றும் அழகியல் சார்ந்த பணியாக இருந்தது.

நிக்சன்: இதுதான் உங்களை அரசியல் ரீதியாகப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியதா?

இஸ்மாயிலோவ்: ஒரு தத்துவ மூலக்கூறு உள்ளது என்று நீங்கள் கூறலாம். நாம் உலகின் தனி –
இனம் மற்றும் தனி – கண்ணோட்டத்தைப் பற்றிப் பேசுகையில், வண்ணக் கண்ணாடிகளுக்கு பதில் கருப்பு வெள்ளைக் கண்ணாடிகளைக் கொண்டு உலகைப் பார்க்கிறோம். இது தத்துவார்த்த விதிகளில் சிக்கல் வாய்ந்தது, ஏனென்றால் அது மிகைப்படுத்தலுக்கு வழிவகுக்கிறது. நாம் விவாதித்தபடி, சோவியத் ஒன்றியத்தை மேற்கு ஒற்றை நிறம் கொண்டதாகப் பார்க்கிறது. இதே பார்வையைத்தான் முஸ்லிம் நாடுகளின் மீதும் மேற்கு வைத்துள்ளது.சோவியத் யூனியனில் வாழ்ந்த ஒரு முஸ்லிமாக, நான் 1001வகையான இஸ்லாமியர்களைக் கண்டேன். ஒவ்வொரு குழுவும் முற்றிலும் மாறுபட்டது – ஷமானி, சூஃபி, போன்றவை – அடையாளம் தெரியாத அளவிற்கு நீண்டவை.
“The Railway” நாவலில் நான் வெறும் கம்யூனிசம் மற்றும் சித்தாந்தங்கள் மட்டும் சொல்லவில்லை, அனைத்து வகையான நம்பிக்கைகளையும் காட்ட முயன்றேன். இந்த சித்தாந்தங்களும், நம்பிக்கைகளும் – கம்யூனிசம், இஸ்லாம், மார்க்ஸிசம், பிராய்டியனிசம் என அனைத்தும் தனித்துவமானவை அல்ல. மனித இயல்பில் ஊடாடி இருப்பவை.

நிக்சன்: நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்கள், என்ன படிக்கிறீர்கள் என்பதற்கு இடையில் ஒரு தொடர்பு இருக்கிறதா? உங்கள் இடமும், மற்றும் நாட்டிலிருந்து வெளியேறியிருந்த இடமும், எப்படி உங்கள் இலக்கியச் சுவைகளில் பங்கு வகிக்கிறது?

இஸ்மாயிலோவ்: உஸ்பெகிஸ்தான் மற்றும் சோவியத் ஒன்றியத்தில் நான் பெரும்பாலும் மேற்கத்திய இலக்கியம் மட்டுமே வாசித்தேன். மனித இயல்பு எப்போதும் மற்றவைகளையே தேடுகிறது, வேறு ஏதாவது ஒன்றை – உங்களுக்கு அறிமுகமில்லாத அனுபவங்களையும், அறிந்தவர்கள் மற்றும் அறிமுகமில்லாதவர்களையும் – தேடுகிறீர்கள். இது உங்களுக்கான வேண்டுகோள், ஆனால் அதே நேரத்தில் வேறுபட்டது.
நான் இருபதாம் நூற்றாண்டின் இலக்கியத்தை முழுவதும் வாசித்தேன். நான் ஃபாக்னரிலிருந்து துவங்கி, ஜாய்ஸ் கரோல் ஓட்ஸ், கர்ட் வன்னெகட், கோர் விடால் என விரிவாக வாசித்தேன். அனைவரும் அடிப்படையில் ஒன்றே.
சோவியத் வாழ்க்கையைப் பற்றி நான் முழுவதுமாக அறிந்த காரணத்தால் முழுக்க மேற்கு இலக்கியத்தையே வாசித்தேன். ஆனால் நான் மேற்கு நோக்கு நகர்ந்த பின், என் சொந்த இலக்கியத்தை விட்டு மேலும் மேலும் விலகிவிட்டேன். சோவியத் இலக்கியம் என்பது வரலாற்று இலக்கியம். மேலும் நான் மேற்கு நோக்கி நகர்ந்தபோதும் என்னுடைய சொந்த நாட்டிலிருந்த பழைய இலக்கியமே எனக்கு பிடித்திருந்தது. சொந்த நாட்டைப் பற்றி நான் சொல்லும்போது அதில் ரஷ்ய இலக்கியமும் உள்ளடக்கி இருக்கிறது.

நிக்சன்: உங்கள் தற்போதைய யதார்த்தத்திற்கு வேறுபட்ட ஒன்றை நீங்கள் எங்கே தேடினீர்கள்?

இஸ்மாயிலோவ்: இது ஒரு சுவாரஸ்யமான தொடர்பு. நீங்கள் கலாச்சாரத்திற்குள் இருக்கும்போது, ஒரு மாற்று இயற்கையின் ஏதாவது ஒன்றைக் கொண்டு வர முயற்சிப்பீர்கள். நான் கிழக்கில் இருந்த சமயத்தில் மேற்கத்திய எழுத்தறிவு என் வளர்ப்பில் மகத்தான பங்கு வகித்தது; நான் மேற்கில் இருக்கும்போது கிழக்கு இலக்கியத்திலிருந்து இன்னும் அதிகமாக எடுத்துக் கொள்கிறேன்.

நிக்சன்: உஸ்பெகிஸ்தானில் மேற்கத்திய புத்தகங்கள் சுலபமாகக் கிடைத்தனவா?

இஸ்மாயிலோவ்: ஆம், மொழிபெயர்ப்புகள் கிடைத்தன. ஆனால் இன்னும் எல்லாம் மொழிப்பெயர்க்கப்படவில்லை. உதாரணமாக யுலிஸஸ் கிடைக்க நான் மிகவும் சிரமப்பட்டேன். 1936 ல் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட பிரதியை வாங்க நான் மாஸ்கோ வரை பயணப்பட்டேன். நான் புத்தகம் வாங்கப்பட்ட சிரமங்களைப் பற்றி நிறைய சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறேன். தடைசெய்யப்பட்ட புத்தகங்களை வாங்கவே நான் என முழு சம்பாத்தியத்தையும் செலவிட்டேன். உதாரணமாக நீட்ஷேவைச் சொல்லலாம். நீட்ஷேவின் தொகுதிகளை வாங்க என் ஒருவருட சேமிப்பு தேவைப்பட்டது.

நிக்சன்: அதற்கு மதிப்பு இருந்ததா?

இஸ்மாயிலோவ்: ஒவ்வொரு பைசாவும். நான் கார்ஸியா லோர்காவை மொழிபெயர்த்தேன். அவர் நீட்ஷேவைப் போல் தடை செய்யப்படவில்லை. அவர் மொழிபெயர்ப்பில் ஒரு சிறிய புத்தகத்தை வாங்க முயற்சித்தேன். அது அந்நாளில் மலையேறும் காலனியின் விலையை விட அதிகம். நான் உஸ்பெக்கில் மொழிபெயர்ப்பதற்காக அவர் புத்தகத்தை வாங்கினேன். ஒரு சில புத்தகங்கள் எளிதில் கிடைக்கவில்லை.

நிக்சன்: இந்தப் பற்றாகுறை உங்களுக்கு எழுதக்கூடிய ஆசையை அதிகரித்ததா? புத்தகங்கள் விலையுயர்ந்த, மாயாஜாலப் பொருட்களைப்போல் தோன்ற ஆரம்பித்ததா?

இஸ்மாயிலோவ்: ஆம், எப்படியோ அது என்னை பாதித்தது. இலக்கியம் ஒரு வகையான மாய விளக்கு. நீங்கள் எதையாவது அடைய முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்பதை இது எனக்குக் கற்பித்தது.

நிக்சன்: மேற்குலகமும் தணிக்கையிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுப்பட்டுவிடவில்லை. எங்களின் நிறுவனத்தின் பதிப்பக மாதிரியில், அரசியல் பெருளாதாரத்தில், தணிக்கை, நுட்பமாகக் கையாளப்படுகிறது. ஆனால் இது எல்லா மாநிலங்களிலும் நிகழவில்லை. அமெரிக்காவில் தடை செய்யபட்ட புத்தகங்களுக்கான வாரத்தில் இதைப்பற்றி விளக்கப்பட்டது. தணிக்கையின்னால் உங்களுக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தை கூறமுடியுமா?

இஸ்மாயிலோவ்: தணிக்கையால் நான் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளேன், கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக என்னுடைய புத்தகங்கள் உஸ்பெகிஸ்தானில் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளன. அவர்கள் தடை செய்யப்படாவிட்டாலும் கூட, அவர்கள் தணிக்கை செய்யப்படும்போது, ​​மிகவும் மோசமாக உணர்ந்தேன். “ The Railway” யின் சில அத்தியாயங்களைப் பிரசுரித்த பத்திரிகையின் ஆசிரியர் குழு முழுவதும் தண்டிக்கப்பட்டது. அவர்கள் என் எழுத்தின் காரணமாக தங்கள் வேலை மற்றும் ஊதியத்தை இழந்தார்கள். எனவே, நான் தணிக்கையால் பாதிக்கப்பட்டவன் மட்டுமில்லை, ஒரு வழியில் ஒரு குற்றவாளியாக இருக்கிறேன். இது ஒரு வெறுக்கத்தக்க விஷயம்.

நிக்சன்: தணிக்கை எவ்வாறு உங்களை ஒரு எழுத்தாளராகவும், ஒரு மனிதராகவும் மாற்றியது. நீங்கள் செய்வது சரிதானா என்று எப்போதாவது உங்களுக்கு சந்தேகம் எழுந்ததா? இதை மேலும் சரிசெய்ய முடியும் என்று நினைக்கறீர்களா?

இஸ்மாயிலோவ்: உஸ்பெகிஸ்தானில் என் நிலை ஒன்றும் மோசமாக இல்லை. ஆனால் என் சக எழுத்தாளர்கள் சிறையில் வாடுகிறார்கள். மம்மதலி மக்முதோவ் என்பவர் எழுத்தாளர் என்பதற்காகவே பதினான்கு ஆண்டுகளாக சிறையில் இருக்கிறார். தில்முராத் ஸையத் போன்ற கவிஞர்கள், இன்னும் கம்பிகளுக்கு பின்னால் உள்ளனர். எழுத்தாளர்கள் எழுதுவதற்காகவே கொல்லப்படுகிறார்கள். உஸ்பெகிஸ்தானில் நான் மிகவும் துன்புறுத்தப்பட்டேன் – அது சோகமாகவும் வேதனையாகவும் இருக்கிறது, ஆனால் அதை நினைக்கும் போதெல்லாம் மோசமாக உணர்கிறேன்.

நிக்சன்: உங்களால் திரும்பிச் செல்ல முடியுமா?

இஸ்மாயிலோவ்: இல்லை நான் ஒரு பிரிட்டிஷ் குடிமகனாக வருவேன், ஆனால் ஏதாவது நடந்தால், அதன் விளைவுகளை நான் தனியாகத்தான் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும்.

நிக்சன்: நாட்டை விட்டு வெளியேற்றப்பட்ட நிலையில் உங்களுக்குள் உஸ்பெகிஸ்தானிய எழுத்தாளரை இனம் காண்கிறீர்களா?

இஸ்மாயிலோவ்: ஆம், மிக அதிகமாக. உங்களுக்குத் தெரியும், ஆரம்பத்தில், நான் உஸ்பெகிஸ்தான் அல்லது சில சமயங்களில் ரஷ்ய வாசகர்களுக்காகவும் எழுதினேன். உஸ்பெகிஸ்தானில் மூன்று நாவல்கள் எழுதினேன். அதன் நீட்சியாக நான் எழுதுகிறேன்.  எப்போதும் சர்வதேச வாசகர்களுக்காக என்று எழுதுவதில்லை;

நிக்சன்: உங்கள் எழுத்தை இப்போது நீங்கள் பார்க்கையில், அதில் மிகப்பெரிய சவாலாக எதை நினைக்கிறீர்கள்?

இஸ்மாயிலோவ்: நான் சொல்கிறேன், என் மிகப்பெரிய மற்றும் என்னைப் போன்ற பல எழுத்தாளர்களின் பிரச்சினை என்னவென்றால்: நான் சீனனாகவோ இந்தியனாகவோ பிறந்திருந்தால், எனக்கென ஒரு தளம் உருவாகியிருந்திருக்கும். நான் இப்போதிருப்பதை விட மிகவும் அதிகமாக பாராட்டப்பட்டிருப்பேன். இவர்கள் ஒரு பெரிய சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். என்னைப்போன்ற சிறிய நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் எவ்வளவு திறமையானவர்களாக இருந்தாலும் காணாமல் போய்விடுகிறோம். உங்கள் பின்னால் ஒரு பெரிய மக்கள் இருக்க வேண்டும். நான் நினைக்கிறேன், நான் ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளராக இருந்திருந்தால் இன்னும் அதிகமாகக் கவனப் பட்டிருப்பேன்.
இப்படி நான் சொல்வது, உலக இலக்கியங்களின் மேலாதிக்கத்தைப் பற்றிய பார்வை – இதன் அர்த்தம் என்வென்றால், உலகில் இரண்டு அல்லது மூன்று இலக்கியங்கள் தான் கோலோச்சுகிறது. ஆங்கிலம், பிரெஞ்சு, மற்றும் ஸ்பானிஷ் இலக்கியம்.
இது உலக இலக்கியங்களின் மேலாதிக்கத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது – இதன் அர்த்தம், உலகின் இரண்டு அல்லது மூன்று இலக்கியங்கள். ஆங்கிலம், பிரெஞ்சு, மற்றும் ஒருவேளை ஸ்பானிஷ் இலக்கியம்.

நிக்சன்: காலனித்துவ அதிகாரம்?

இஸ்மாயிலோவ்: ஆம். மனித அறிவாற்றலைப் பற்றி பெருமைப்பட வேண்டிய எழுத்தாளர்கள், மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவர்களை என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால் அவர்கள் சிறிய நாடுகளுக்குச் சொந்தக்காரர்கள் என்பதால் அவர்களை யாருக்கும் தெரியாது: ஜார்ஜியர்கள், ஆர்மீனியர்கள், தாஜிக்குகள் மற்றும் பலர். மோல்டேவிய எழுத்தாளர் Ion Druţze, ஜார்ஜியாவிலிருந்து Otar Chiladze, , போஸ்னிய எழுத்தாளர் Meša Selimović போன்றவர்கள் உலகத்தர எழுத்தாளர்கள்.

நிக்சன்: உங்களைப் பற்றியும் ஒருவர் இதையே தான் சொன்னார். இப்போது உங்கள் எழுத்தை இன்னும் ஆழமாக விவாதிக்கலாம். சக்தி வாய்ந்த தனித்துவமான பாணி கொண்ட உங்கள் புத்தகங்கள் ஒவ்வொன்றும் கடந்ததை விட மிகவும் வேறுபட்டு இருக்கின்றன. நீங்கள் தொடர்ந்து பரிசோதனையில் ஈடுபடுகிறீர்களா?

இஸ்மாயிலோவ்: நான் எழுதும் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு புதிய பாணி மற்றும் ஒரு புதிய தொனியை நானே அமைத்துக் கொள்கிறேன். நான் 2006 ல் Underground எழுதத் தொடங்கியபோது, முதல் ஐம்பது அல்லது அறுபது பக்கங்கள் தீவிரமாக எழுதினேன், அது அழகான எழுத்தாக வருவதை நான் உணர்ந்தேன். ஆனால் ஒரே பிரச்சனை என்னவென்றால் அதன் தொனி என் முந்தைய புத்தகத்தைப் போலவே இருந்தது. பெரும் விசனம் என்னைப் பற்றிக் கொண்டது. உடனடியாக நிறுத்த முடிவு செய்தேன். நான் அறுபது பக்கங்களைக் கிழித்துவிட்டு முற்றிலும் வித்தியாசமான முறையில் அவற்றை மாற்றியமைத்தேன், அது தான் நீங்கள் வாசிக்கும் Underground.
என்னுடைய எந்த புத்தகத்தையும் ஒப்பிடுகையில் முந்தைய தொனி இருக்காது. முற்றிலும் வேறுபட்டவையாக இருக்கும். நான் ஏற்கனவே செய்ததை மீண்டும் செய்ய விரும்பவில்லை.

நிக்சன்: ஏன் அப்படி?

இஸ்மாயிலோவ்: ஒவ்வொரு நூலிலும் உருவாகும் படைப்புத் தன்மை என்பது அதற்கான ஒரு ‘இறுதிப் படைப்பாற்றல்’ ஆக இருக்க வேண்டும். நீங்கள் எழுதுகிற குறிப்பிட்ட காரியத்தால் அது கட்டளையிடப்பட வேண்டும். ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட விஷயமும் முந்தையதைப் போல் மீண்டும் இருக்கக்கூடாது.
துரதிருஷ்டவசமாக, பல எழுத்தாளர்கள் ஒருமுறை அவர்கள் கண்டுபிடித்தவற்றைப் பயன்படுத்தி, தங்கள் எழுத்துக்களுக்கு அடிமைகளாகிறார்கள். எனக்கு, படைப்பாற்றல் ஒவ்வொரு புதிய படைப்பிலும் கொண்டு வர வேண்டும்.

நிக்சன்: மேற்கில் நிலைத்திருக்கும் சிந்தனைகளை பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள், குறிப்பாக ‘find your voice’ என்னும் அமெரிக்காவினால் எழுதும் திட்டங்களில், ஒரு முறை நீங்கள் உங்கள் குரலைக் கண்டுவிட்டால், இரண்டு அல்லது மூன்று முறை, நீங்கள் இறுதிக்கட்டத்திற்கு வந்துவிடுவீர்கள், உங்கள் மீதி வாழ்க்கையை அது பார்த்துக்கொள்ளும்.

இஸ்மாயிலோவ்: நுகர்வோர் மற்றும் நுகர்வோர் இலக்கியம் ஆகியவற்றால் கட்டளையிடப்பட்ட ஒரு பார்வையாக இது உள்ளது. நீங்கள் ஜே.கே. ரௌலிங் என்றால், உங்கள் வாழ்க்கை முடிவடையும் வரை ஹாரி பாட்டர் தான் நினைவுக்கு வரும். நான் அதற்கு முற்றிலும் எதிரானவன். துரதிருஷ்டவசமாக இந்த நுகர்வோர் இலக்கியம் ஏற்கனவே உலக இலக்கியத்திற்கு தீங்கு விளைவித்து விட்டது.

நிக்சன்: எப்படி?

இஸ்மாயிலோவ்: அனைத்தையும் புரிந்து கொள்ள விரும்பும் வாசக வர்க்கத்தை நாங்கள் உருவாக்கியுள்ளோம். ‘ஒற்றைக் குரல்’ இலக்கியம் இந்த வகையான வாசகர்களை உருவாக்குகிறது. நான் கவலைப்படுகிறேன், இன்றைய காஃப்கா அல்லது ஜாய்ஸ் தங்களது புத்தகங்கள் எழுதியிருந்தால், யாருக்கும் அவற்றை வெளியிடுவதற்கு தைரியம் இருந்திருக்காது. ‘Finnegan’s Wake’ ஒன்றை மட்டும் வெளியிட யாருக்கும் தைரியமில்லை. ஏனென்றால் யாரும் அதைப் படிப்பதில்லை, ஏனென்றால் ஒருவரும் இந்த விஷயத்தை புரிந்துகொள்வது கடினம்.

நிக்சன்: எனவே நீங்கள் அதை நுகர்வோர் இலக்கியம் என்கிறீர்கள், இது எழுத்தாளர் மற்றும் வாசகர்களிடம் உள்ள கற்பனைத் திறனைக் குறைத்துவிடுமா?

இஸ்மாயிலோவ்: நான் ‘கண்டுபிடிக்கப்பட்ட’ படைப்பாற்றலை (discovered creativity) நம்பவில்லை. அது ஏற்கனவே ‘கண்டுபிடிக்கப் பட்டது’. அதுபடைப்பு இல்லை. இது ஏற்கனவே வேரோடியவைகளிலிருந்து எடுத்துள்ளது. படைப்பாற்றல் என்பது, திறனிலிருந்தும் சவாலிலிருந்தும் உருவாவது. ஒவ்வொரு ஆக்கப்பூர்வமான செயல் முந்தையதற்கு எதிராக உள்ளது; அது முந்தைய விதிகளின் விதிகளை மீறுகிறது. துரதிருஷ்டவசமாக, நவீன மேற்கத்திய பள்ளி கட்டியெழுப்பியதே ‘உருவாக்கப்பட்ட படைப்பாற்றல்.(created creativity)’

உதாரணமாக, ஹாருகி முரகாமியையின் பாணியைப் பயன்படுத்துவது வழக்கம் என்றால், அதைப் பின்பற்றுவதற்கோ அல்லது “இல்லை, நான் அதைப் பயன்படுத்த மாட்டேன் – ஏனென்றால் அவர் ஏற்கனவே இதைப் பயன்படுத்தினார். நான் அவரது விதிகள் உடைக்கிறேன்”- என்று பகர்வது ஒரு படைப்புச் செயல். ஆனால் இந்த அணுகுமுறை நவீன உலகில் மிகவும் கடினம், ஏனென்றால் இந்த ஆபத்துகளை நீங்கள் எடுத்தால் உங்கள் வாசகர்களுக்கு ஆபத்து நேரிடும். இப்படியாக ஒரு அடையாளம் (Brand) ஆவது மிக எளிது. ஆனால், உங்கள் சுயமான குரல்தான் உங்கள் அடையாளம்.

என் அணுகுமுறை சற்று மாறுபட்டது: நான் செய்கின்ற எல்லாவற்றிலும் என படைப்பாற்றலால் செய்கிறேன்.

நிக்சன்: உங்கள் திறந்த மனப்பான்மை, படைப்பு வேட்கை, புதிய படைப்பாற்றல் ஆகியவை ஒரு எழுத்தாளராக உங்களை எவ்வாறு உருவாக்கம் கொள்கிறது?

இஸ்மாயிலோவ்: ஆம், படைப்புத்திறன் ஒன்றே முக்கியம். பொதுவாக, முதல் தூண்டுதல் ஆர்வத்திலிருந்து வருகிறது: உங்களைப் பற்றி ஏதாவது தெரிந்து கொள்ள வேண்டும், அல்லது வாழ்க்கையில் உங்கள் முன் தோன்றும் அல்லது உங்களை வெளிப்படுத்துவது, அல்லது தன்மை மேம்பாட்டின் தர்க்கம். நீங்கள் கேட்கிறீர்கள்: இது ஏன் இந்த விதத்தில் தோன்றுகிறது, வேறு விதமாக அல்லாமல்? பிறகு நீங்கள் அதை ஆராயவும் புரிந்து கொள்ளவும் தொடங்குகிறீர்கள். நீங்கள் முதலில் பார்க்க முடியாத தர்க்கத்தை நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள். இப்பொழுது நீங்கள் எல்லாவற்றையும் களைந்தெறிகிறீர்கள். நீங்கள் புனைகதைகளை, பொய்களை, கிண்டல்கள், மற்றும் பிரச்சாரங்களை உடைத்து, உண்மைகளை மறுபடியும் கட்டமைக்கிறீர்கள். அதனால் தான் சர்வாதிகாரிகள் எழுத்தாளர்களைக் கண்டு பயப்படுகிறார்கள்.

 

தமிழில் : அரி சங்கர்

 

Source courtesy : Electric Literature 

 

 

unnatham

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to top