TAMILI

தமிழி

Winds, winds, o winter winds – Sergey Esenin

 

காற்று, காற்று, ஓ குளிர்காலக் காற்று …
– செர்கை  எஸ்னின்

காற்று, காற்று, ஓ குளிர்கால காற்று,
எனது கடந்தகால வாழ்க்கையை பனியால் மூடுங்கள்.
நான் ஒளி மிகுந்த ஒரு சிறுவனாக இருக்க விரும்புகிறேன்
அல்லது வயல்களுக்கு இடையில் இருந்த ஒரு மலராக.

ஒரு மேய்ப்பனின் விசில் ஒலிக்கு,
என் அந்திமத்தை விரும்புகிறேன் மற்றும் அனைத்தையும்
அந்திப் பனி என் காதுகளை நிரப்புகிறது
நட்சத்திரங்களுடன் சிறிய மணிகள்.

அதன் மூடுபனியின் நடுக்கம் எவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது
இது ஒரு பனிப்புயலில் வலியை மூழ்கடிக்கும் போது.
நான் ஒரு மரம் போல் நிற்க விரும்புகிறேன்
நீளும் ஒரு சாலையில், ஒற்றைக் காலில்,

அண்டையில் உள்ள புதர்களைக் கட்டிப்பிடிக்க விரும்புகிறேன்
குதிரைகளின் கனைப்பொலி கேட்கிறது
ஆகவே, நிலவின் வலிய கரங்களே, மேலே தூக்குங்கள்,
என் துயரம் நிறைந்த வாளியையும், சொர்க்கத்திற்கு.

தமிழில் : கௌதம சித்தார்த்தன் 

 

செர்கை  எஸ்னின்  (Sergei Esenin : 1895 – 1925) 20 ஆம் நூற்றாண்டின் மிகவும் முக்கியமான ரஷ்ய கவிஞர்.  தனது குறைந்த வாழ்நாளில், ரஷ்யாவில் புரட்சிகர காலத்தின் சிறந்த கவிதைக் குரல்களில் ஒன்றாக அங்கீகாரம் பெற்றார். விவசாய பெற்றோரிடமிருந்து பிறந்த அவர், மிகக் குறைந்த முறையான கல்வியைப் பெற்றார், பின்னர் அவர் மிகவும் விரிவாகப் பயணித்த போதிலும், புரட்சிக்கு முந்தைய கிராமப்புறங்களே அவரது பெரும்பாலான கவிதைகளுக்கு உத்வேகமாக அமைந்தன. எஸ்னின் ஆரம்பத்தில் போல்ஷிவிக் புரட்சியை ஆதரித்தார், இது விவசாய வர்க்கத்திற்கு நன்மை பயக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டார், ஆனால் அது ரஷ்யாவின் தொழில்மயமாக்கலுக்கு மட்டுமே வழிவகுக்கும் என்பதைக் கண்ட அவர் அதிருப்தி அடைந்தார். விவசாயிகளின் வாழ்க்கை முறையின் எளிமைக்கு திரும்புவதற்கான ஏக்கம் அவரது படைப்புகளை வகைப்படுத்துகிறது, அதேபோல் கிராமப்புற கதைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட படிமங்களை அவர் கவிதையில் பயன்படுத்துகிறார். அமெரிக்க கவிஞர் எஸ்ரா பவுண்டுடன் தொடர்புடைய உருவவியல் இயக்கத்துடனான நட்பினால், ரஷ்ய இலக்கியத்தில் உருவவியல்  இயக்கத்தை நிறுவ உதவிய பெருமை அவருக்கு உண்டு. எஸ்னின் வாழ்க்கை தீராத குடிபழக்கத்தினால் சிக்கலானது. லெனின்கிராடில் இருந்த ஒரு ஹோட்டலில் தூக்கில் தொங்குவதற்கு முன், எஸ்னின் தனது மணிகட்டை அறுத்து, தனது சொந்த இரத்தத்தைப் பயன்படுத்தி ஒரு பிரியாவிடை கவிதை எழுதினார்.

 

Ветры, ветры, о снежные ветры…  
– Сергей Есенин

Ветры, ветры, о снежные ветры,
Заметите мою прошлую жизнь.
Я хочу быть отроком светлым
Иль цветком с луговой межи.

Я хочу под гудок пастуший
Умереть для себя и для всех.
Колокольчики звездные в уши
Насыпает вечерний снег.

Хороша бестуманная трель его,
Когда топит он боль в пурге.
Я хотел бы стоять, как дерево,
При дороге на одной ноге.

Я хотел бы под конские храпы
Обниматься с соседним кустом.
Подымайте ж вы, лунные лапы,
Мою грусть в небеса ведром.

 

Winds, winds, o winter winds…
– Sergey Esenin

Winds, winds, o winter winds,
Envelop my past life with snow.
I want to be a bright lad
Or a flower from in-between fields.

To the sound of a shepherd’s whistle,
I want to die for myself and for all.
The evening snow fills my ears
With the stars’ small bells.

How nice is its fogless trill
When it drowns pain in a blizzard.
I’d like to stand like a tree
By the road on one leg.

I’d like to hug the neighboring bush
To the sound of the horses’ snoring.
So lift up, o paws of the moon,
My sadness into heaven in a bucket.

Translation by Anton Yakovlev

 

Sergei Esenin was born on Oct. 3, 1895, in the Ryazan Province. His parents were of peasant stock. He was raised from the age of 2 in the home of his grandfather. Esenin’s youth was rough and adventurous. He learned to ride horseback at the age of 3 and soon took part in farming and in hunting expeditions. After graduating from the local provincial school in 1909, Esenin studied for 3 years in a Russian Orthodox church school; the Russian Orthodox religion had a strong effect on his political views and on the thematics of his poetry. In 1912 Esenin went to Moscow, where he studied at the Shanyavsky People’s University. While there he worked at various jobs and began to write verse. His first poems were published in 1914.

In 1922 and 1923 Esenin and his wife toured abroad, stopping in Germany, France, Austria, and the United States. In 1925 Esenin found himself abandoned and alone in Leningrad, suffering from alcoholism. On the night of Dec. 27, 1925, he cut his wrists, wrote his last poem in his own blood, and hanged himself.

Esenin’s poetry is inspired by a sensitivity to nature, unsullied by modern life and free of the effects of industrialization. He is a poet of the Russian village and of the Russian peasant in his rural setting. His appreciation for nature is primitive and religious, almost pantheistic. His poems after the Revolution portray the devastating effects which the encroachment of industrialization had on traditional rural life. A typical juxtaposition in his poetry is that of a colt to the iron horse of the railroad. His style and language reflect the rhythm and color of Russian peasant speech. One of the founders of the short-lived imagist movement in Russian poetry, Esenin often uses liturgical words and bright, contrasting images. He viewed human nature as fundamentally dual, and his poetry portrays the struggle between creative and destructive forces in human life.

 

 

unnatham

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to top