TAMILI

தமிழி

William Wordsworth : I Wandered Lonely as a Cloud

உலகப் புகழ்பெற்ற கவிஞரான வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த் (william wordsworth;  1770-1850)   எழுதிய இக்கவிதை, உலகப்புகழ்பெற்றது. உலகின்  பெரும்பான்மையான எல்லா மொழிகளிலும் வெளிவந்திருக்கிறது. வேர்ட்ஸ்வொர்த் தின் ஞாபகம் வந்தால், டஃபோடில்ஸ் மலர்கள் அலையடிக்கும். டஃபோடில்ஸ் மலர்களின் மணம் வீசினால், வேர்ட்ஸ்வொர்த் தின் உருவம் நினைவெழும்.
உலக மொழிகளில் இக்கவிதை “Daffodils” என்ற தலைப்பிலேயே மொழியாக்கமாகியுள்ளது.
*********
நான் ஒரு மேகமாக தனிமையில் அலைந்தேன்
– வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த் 

நான்  ஒரு மேகமாக தனிமையில் அலைந்தேன்
பள்ளத்தாக்குகளிலும் உயரமான மலைகளுக்கு மேலும் மிதந்தபடி,
அந்த கணத்தில் ஒரு பெரும் திரளைக் கண்டேன்,
பொன்கொத்துகளாய்  *டஃபோடில்ஸ் மலர்கள்
ஏரியின் அருகாமையில், மரங்களின் அடியில்,
மந்தமாருதமாய் நடனமாடுகின்றன.
 
தொடர்ச்சியாக ஒளிரும் நட்சத்திரங்களாக 
பால்  வீதியில் கண் சிமிட்டிக்கொண்டு  
முடிவறா நீட்சியில் பறந்து விரிகின்றன, 
விரிகுடாவின் விளிம்பில்: 
ஒரு பார்வையில், அவை பல்லாயிரக்கணக்கில் 
தலையை அசைத்து உற்சாக நடனமாடுகின்றன.
 
அவைகளுடன் இணைந்து அலைகளும் ஆடின; ஆனால்,
அவைகளின் குதூகலக் கூத்து அலைகளை மிஞ்சின.
ஒரு கவிமனத்திற்கு இதைவிடவும் மகிழ்ச்சியை 
எந்த இணையும் வழங்காது. 
நான் கூர்ந்து அவதானித்தேன் –  
அவதானிப்பினூடே கலைந்த சொற்ப சிந்தனையில் வியாபித்தது, 
அக்காட்சி நிகழ்த்திய அற்புதம் !
 
பின்னாட்களில், விச்ராந்தியாக படுக்கையில் சாய்ந்திருக்கும்போது,
வெறுமையும், விசாரங்களும் கவ்விக் கொளுவும் மனநிலையில்
காலியாக அல்லது கடுமையான மனநிலையில்,
அவை நேத்திரங்களின் உள்முகத்தில் பளிச்சிடுகின்றன.
அது தனிமையின் மகத்தான பேரின்பம்;  
பின்னர், என் இதயம் ஆனந்த லயத்தை நிரப்புகிறது,
மேலும் டஃபோடில்ஸுடன் நர்த்தனமாடுகிறது.
தமிழில் : கௌதம சித்தார்த்தன்
*டஃபோடில்ஸ் வசந்த காலத்தில் மலரும் அற்புதமான மலர்கள்,  இந்த மலர்களின் முதன்மையான குறியீடானது, புதிய தொடக்கங்கள், மறுபிறப்பு மற்றும் வசந்த காலம் வருவது போன்றவை என்றாலும், இது இன்னும் பல அர்த்தபூர்வமான பார்வைகளைக்  கொண்டுள்ளது. படைப்பாற்றல், அகத்தூண்டல் , புதுமலர்ச்சி, புத்துயிர்ப்பு, உயிர்மை, மற்றும் நினைவலைகள் என்று பல அர்த்தங்களை குறிப்பிடலாம்.
I Wandered Lonely as a Cloud
– William Wordsworth

I wandered lonely as a cloud
That floats on high o’er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
In such a jocund company:
I gazed—and gazed—but little thought
What wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.

– William Wordsworth (1815)

.

unnatham

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to top