TAMILI

தமிழி

William Blake Poems

ரொமாண்டிஸ ஓவியரும் கவிஞருமான வில்லியம் பிளேக் (1757 – 1827) தனது வாழ்நாளில் பெரிதும் அடையாளம் காணப்படாதவர்.  பிளேக் தனது தனித்துவமான கருத்துக்களுக்காக சமகாலத்தவர்களால் பைத்தியமாகக் கருதப்பட்டாலும், பிற்கால விமர்சகர்களால் அவரது வெளிப்பாடு மற்றும் படைப்பாற்றல் மற்றும் அவரது படைப்புகளுக்குள்ளான தத்துவ மற்றும் விசித்திரமான அடித்தளங்கள் ஆகியவற்றால் அவர் மிகவும் மதிக்கப்படுகிறார். அவரது ஓவியங்கள் மற்றும் கவிதைகள் காதல் இயக்கத்தின் பகுதியாக பெரிதும் விளங்குகின்றன. இவரைப்பற்றிய விமர்சன நூல்கள் பெருமளவில் வெளிவந்துள்ளன.
விஷ விருட்சம்
–  வில்லியம் பிளேக்

நான் என் நண்பனிடம் கோபம் கொண்டேன் :
அதன் கடுமையை அவனிடம் சொன்னேன், ஆவேசம் முடிந்துபோனது .
நான் என் எதிரி மீது கோபம் கொண்டேன் :
அதை சொல்லவில்லை அவனிடம், ஆவேசம் பல்கிப் பெருகியது.

நான் அதை அச்சம் கொண்டு நீர் பாய்ச்சினேன்,
இரவும் காலையும் என் கண்ணீருடன்;
மேலும், சூரிய வெப்பத்தின்  புன்னகையுடனும்,
மற்றும் மென்மையான வஞ்சக தந்திரங்களுடனும்.

அது இரவும் பகலும் வளர்ந்தோங்கியது,
பிரகாசமான ஆப்பிள் ஒன்றைத் தாங்கி செழித்தது
என் எதிரி கண்ணுற்றான் அதன் ஜொலிஜொலிப்பை
மேலும், அது என்னுடையது என்றும்  அறிந்தான்,

முகத்தை மூடி மறைத்த இரவில்

என் தோட்டத்தில் நுழைந்து களவெடுத்தான்.
காலையில் நான் அதைப் பார்த்த போது பீறிட்டது மகிழ்ச்சி
மரத்தின் அடியில் சுருண்டு கிடந்தான் அவன்.
தமிழில் : கௌதம சித்தார்த்தன் 
வஞ்சம் மற்றும் அச்சுறுத்தல் என்னும் படிமத்தில் இந்தக் கவிதை  தலைசிறந்த படைப்பாகப் போற்றப்படுகிறது. இதில் வரும்  ‘கோபம்’ என்னும் சொல்லை  வெறும் அதன் குறுகிய அர்த்தத்தில் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. மேலும் முக்கியமான படிமம் ‘ ஆப்பிள் ‘ . உலகின் புகழ் பெற்ற கபடத்தின் இரண்டு ஆப்பிள் பழங்களை இங்கு குறிப்பிடலாம் : ஆதாம் ஏவாளின் ஏடன் தோட்டம் மற்றும் ஸ்னோ ஒயிட் மற்றும் ஏழு குள்ளர்கள். ஆப்பிளின் பிரகாசம் அதன் ஆபத்தான விஷத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.  இதன் விரிவான காட்சிப் பொருளில் அவதானிக்க வேண்டும் இக்கவிதையை. எதிரி முற்றிலும் இருட்டாக இருக்கும்போது மட்டுமே கவிதை சொல்லியின் தோட்டத்திற்குள் திருடுகிறான். இறந்த எதிரியைப் பார்க்கும்போது கவிதை சொல்லி  ‘மகிழ்ச்சி’ அடையும் உணர்வு என்பது ஒரு பொதுவான புள்ளியாக இக்கவிதையில் கலக்கிறது. இந்தக் கவிதை பொய், வஞ்சகம், அச்சம் என்று மனித மனதின் ஆழ்மனங்களில் அடர்ந்து கிடைக்கும் தன்மைகளை வெளிச்சமிடுகிறது.
A Poison Tree
– William Blake
I was angry with my friend:
I told my wrath, my wrath did end.
I was angry with my foe:
I told it not, my wrath did grow.
And I watered it in fears,
Night and morning with my tears;
And I sunned it with smiles,
And with soft deceitful wiles.
And it grew both day and night,
Till it bore an apple bright.
And my foe beheld it shine.
And he knew that it was mine,
And into my garden stole
When the night had veiled the pole;
In the morning glad I see
My foe outstretched beneath the tree.

unnatham

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to top